Aman ha!

Niye aldım bu fotoğrafı derseniz, yüzünü gazeteye gömen, kâğıdı yüzüne bastıran beyefendi ilgimi çekti. Bu, genelde iki anlama gelir: ya gerçekten görünmek (fotoğrafla belgelenmek ve gazetelere düşmek) istemiyordur, ya da fotoğrafçıyla şakalaşıyordur. Görünmek istemeyen bir erkeğin parodisini yapıyordur.

Takım elbiseler, saçlar, bıyıklar, gömlek kesimleri ve fotoğrafın tonu ellili yılları andırıyor. Fotoğraf, bir bekleme/oyalanma alanında çekilmiş, daire koridoru gibi duruyor, istasyon, karakol, hastane, adliye gibi “beklemek zorunda kalınan” bir yerdeyiz.

Fotoğrafın enerjisi varsa eğer bakışların dağınıklığından geliyor: biri kameraya aldırmamış, ikisi saklanıyor, biri duvara dönmüş, biri de neşeli ve umursamaz. Bu dağılım, planlı bir pozdan çok anlık bir “baskın” hissi veriyor. Fotoğrafçı muhtemelen “bir anda” şipşak çekivermiş.

İki hissi aynı anda kaydediyor olması ayrıca hoşuma gitti. Fotoğrafın bir cazibesi ve tehdidi var.  “Beni çek, ben buradayım” diyen de var, ecel gibi kameradan korkan da.

Arkadaşım De. fotoğrafa bakar bakmaz “hovardalık” yaparken yakalanan erkekler olduklarını düşündü. Olamaz diyemedim.