Plak dinlemek ses kalitesiyle ilgili bir mesele ya da
tercih değil. Teknik bir tartışmadan (sıcak ses, analog derinlik, dijital kaybı
filan) daha fazlası gibi geliyor bana. Belki de zamanla ilişki kurma biçimimize
dair bir şey.
Streaming çağında müzik sonsuz, görünmez ve
değersizleşmeye çok açık biçimde çok fazla faş etmiş durumda. Plak ise hâlâ bir
nesne. Yer kaplıyor, çiziliyor, ağırlaşıyor, taşınması zor. Burayı gülümseyerek
yazıyorum, tam da bu yüzden hatıra üretiyor.
John Peel’in o meşhur lafı biraz bu yüzden bu kadar
seviliyor sanırım: “Hayatın kendisinde yüzey gürültüsü var.” Plağın hafif
çıtırtısı, kusuru gizlemeye çalışmıyor. Dijital dünya pürüzsüzlük vaat ediyor,
plak ise yaşanmışlık hissi.
Sadece yaşanmışlık da değil, yavaşlığı da özlüyor olabiliriz.
Not: Görselleri Mıstık abi için ürettim, yetmişli yıllar
plak kapaklarından çıkmış gibi duran bir modelle…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder