O Kalp Kime Gidiyor?

Hepimiz karşılaşıyoruz, insanlar fotoğraf paylaşırken filtreler kullanarak kendilerini olduğundan çok daha güzel gösteriyorlar. Eğer o insanı tanıyorsanız, yani gerçek hayatta onun filtresiz hâlini biliyorsanız, o fotoğraflar karşısında tuhaf hissedebiliyorsunuz. Biraz onun adına utanıyorsunuz, biraz da suç ortağı gibisiniz, çünkü gerçeği bilenler de çoğu zaman o fotoğrafın altına kalp bırakıyor.

Belki o kalp fotoğrafa değil, arkadaşlığımıza gidiyordur. Erving Goffman, gündelik hayatta sunduğumuz “izlenimi” çevremizdekilerin de koruduğunu anlatır. Pot kırmayarak, tutarsızlıkları görmezden gelerek, birbirimizi mahcup etmeyerek bu sunumun devamına yardım ederiz. Goffman’ın “koruyucu pratikler” dediği davranışları düşününce, o kalbin anlamı da değişiyor: Görüntüye inandığımızı mı söylüyoruz yoksa sahibini incitmek istemediğimizi mi? Nezaket ile suç ortaklığı bazen birbirine çok benziyor.

İnsanların güzel ya da yakışıklı görünmek istemesini anlamıyor değilim. Benim merakım başka: İnsan, kendisine benzemeyen bir görüntü üzerinden gördüğü ilgiyi nasıl kendisine ait sayıyor?

Lavrence ve Cambre, “‘Do I Look Like My Selfie?’: Filters and the Digital-Forensic Gaze” (2020) başlıklı çalışmalarında, odak gruplarıyla filtrelerin nasıl kullanıldığını ve başkalarının fotoğraflarının nasıl değerlendirildiğini incelemişler. Katılımcılar başkalarının fotoğraflarında zaten müdahale bulunduğunu varsayabiliyor. Eleştirilen şey çoğu zaman filtre kullanılması değil, müdahalenin göze batması. Başlıktaki “dijital-adli bakış” da görüntülerin sahiciliğini sorgulayan bu incelemeye işaret ediyor. Birbirimizin yüzünde müfettişlik yapıyoruz. Bende bıraktığı izlenim şu: Herkes bir biçimde “yalan” üretiyor, sadece abartanlar ayıplanıyor.

Müdahale işi yeni değil; fotoğrafın tarihi biraz da rötuşun tarihidir. Günümüzdeki fark, bu işlemin gündelik bir alışkanlığa dönüşebilecek kadar kolaylaşması. Filtreler yüzleri birbirine de benzetiyor. Lavrence ve Cambre’nin dikkat çektiği gibi, bu araçlar yalnızca kişisel tercihlerimize hizmet etmiyor; hangi özelliklerin “düzeltilmesi” gerektiğine ilişkin hazır kabuller de taşıyor. Kırışıklığın silinmesi, burnun hokkalaşması, annemin “bazlama yüz” dediği yuvarlak yüzlerin daraltılması, tenin açılması tesadüfi tercihler değil. Kendimize özgü yüzümüzü düzeltirken ortak bir güzellik tarifine yaklaşıyoruz.

Bu görüntüyü paylaşırken, bakanların neye inanmasını istiyoruz? Kişinin rahatlama ihtiyacını anlamak, karşı tarafın yanıltılmasını önemsizleştirmeyi gerektirmez. Ama fotoğrafı paylaşan kişi bizim gördüğümüz şeyi görmüyor da olabilir. Nicole Ellison, Rebecca Heino ve Jennifer Gibbs’in 2006’da çevrimiçi flört sitesi kullanan 34 kişiyle yaptıkları araştırma, bu konuda bir açıklama imkânı sunuyor. Katılımcılar çekici görünmek ile dürüst olmak arasındaki gerilimi kimi zaman “ideal benlik”lerini öne çıkararak yönetiyorlar. Sundukları kişi, olmak istedikleri kişiden de özellikler taşıyor. Bu araştırma bugünün yüz filtrelerini incelemiyor; fakat insanın idealize edilmiş bir sunumu nasıl kendisinin sayabildiğini düşünmeye yardımcı oluyor.

Belki baştaki sorunun cevabı da burada: Kişi ilgiyi yabancı bir yüze değil, kendisinin daha iyi bir hâline gösterilmiş sayıyor. Filtreli görüntü ona yalan gibi değil, yorgunluk, kötü ışık ve yaş olmasa görünmesi gereken yüz gibi geliyor olabilir. Görüntünün değiştirilmiş olması, gördüğü ilginin kişi üzerindeki etkisini geçersiz kılmıyor. Fotoğrafın kendisine tam benzemediğini bilse bile beğenilmenin hazzını sahiplenebilir.

Fakat bu haz, kendi görünüşüyle barışmasını sağlamak yerine aradaki mesafeyi büyütebilir. Tory Higgins’in “benlik uyuşmazlığı” kuramı, kişinin kendisini nasıl gördüğü ile nasıl olmak istediği arasındaki farkın hayal kırıklığı ve hoşnutsuzlukla ilişkisini açıklıyor. Filtreyi bu çerçevede düşündüğümüzde, ideal yüz artık yalnızca hayal edilen bir şey değil; ekranda duran, saklanabilen, tekrar tekrar bakılabilen bir karşılaştırma ölçüsü.

Lavrence ve Cambre’nin bir katılımcısı bunu şöyle anlatıyor: “Yüzündeki filtreyi kaldırıyorsun ve şimdi kendimi çirkin hissediyorum diyorsun.” Tek bir kişinin sözü, herkesin böyle hissettiğini göstermez. Ama meselenin nasıl tersine dönebildiğini anlatır: Fotoğrafın kişiye benzemesini beklerken, kişi kendisinin fotoğrafa benzemesini beklemeye başlıyor.

Bu yalnızca filtre kullananların meselesi de değil. Facebook’ta on beş yıl önceki fotoğrafını kullananlar var; zaman da bir filtre. Elbette bir farkla: Eski fotoğraftaki kişi gerçekten bizdik; değiştirilmiş yüzümüzle hiç yaşamamış olabiliriz. Ama ikisi de bugünümüzle aramıza mesafe koyabiliyor. Eski bir fotoğrafımıza bakarken o yüzü hâlâ bugünkü yüzümüzmüş gibi sahiplenebiliyoruz. Belki asıl soru da burada başlıyor: Aynaya bakarken kimi arıyoruz?