Sezen

İnsanlar haklı olduklarına inandıklarında ve kendileriyle aynı fikirde olanların çoğaldığını gördüklerinde, ne yapıp edip bir cadı avı başlatıyorlar. Başlangıçtaki vicdani isyanı, bütünüyle doğru olan o çıkış noktasını bile unutabiliyorlar. Nedense şaşmıyor: Ahlak adına konuşanlar, kendileriyle aynı fikirde olmayanları kolaylıkla ahlaksızlıkla suçlayabiliyor.

Oysa hayatın yalnızca evet ve hayırdan, cennet ve cehennemden oluşmadığını biliyoruz. Herkes farklı hayatlar yaşıyor; farklı nedenlerle evet ya da hayır diyebiliyor.

Gezi’deki iyimserlik, yan yana durma hali ve geniş kesimleri bir araya getiren o vicdani kalkışma nedense insanlara yetmedi. “Eskiden şunu yapmıştın, burada olmayı hak etmiyorsun” ya da “Ne yapsan boş, biz senin ne mal olduğunu biliyoruz” havasıyla herkes adına savcılığa soyunanlar oldu. Bugün hâlâ bunu sürdürenler, ısrarla rövanş isteyenler var.

Şimdi de Sezen Aksu’yla uğraşılıyor. Nedeni çok açık değil. Onu suçlayanlara bakılırsa elbette her şey apaçık. Ama ben evirip çeviriyorum, ne yapsam anlayamıyorum.

Anladığım kadarıyla anayasa değişikliğine “evet” dediği için suçlanıyor ve bu tavrı unutulmuyor. Belki Kürtlere ilişkin daha özgürlükçü tutumlar sergilemiş olması da öfkeyi büyütüyordur. İnsanlar bunlara da çok sinirleniyor. Bunlar benim tahminlerim; başka bir mesele de olabilir.

Siyaset, tefrik etmek demektir. Aktüeldir; günbegün mevziler değişir. İnsanlar, inandıkları doğrular doğrultusunda evet ya da hayır demek zorunda kalırlar. Ama her evet, başka gerekçelerle hayır denebilecek unsurlar da içerir. Bunun tersi de doğrudur: Hayır dersiniz ama o tercihin içinde evet dedirtecek doğrular da görürsünüz.

Kötü olan, siyasetin bütünüyle evet-hayır eksenine indirgenmesidir. Ne yazık ki temsili demokrasiler bunun üzerine kuruludur ve bu ikiliğin kolay bir çözümü yoktur.

Sezen Aksu ya da başka biri, bizimle aynı fikirde olmadığı için suçlanamaz. Sürekli evet ya da hayır demek zorunda bırakıldığımız bir hayat sahiden güzel bir hayat değildir.

Sezen Aksu’nun iyi niyetle yazdığı bir taziye mesajına bile öfkelenip küfredenler, kimse kusura bakmasın, benim nazarımda bırakın solculuğu, demokratlığı, yurtseverliği, futbolculuğu; iyi insan bile olamazlar.

Nefret, insanı düşmanına benzetir.

Hayatı mahkemeye çevirenler, gün gelir o mahkemenin sanığı olurlar. Her mahkeme, devran döndüğünde cellatlarını da kahramanlarını da harcar. Bu kadar haşinlik, bu kadar habaset ve bu kadar dogma, hiçbir özgürlüğü ayakta tutamaz.

Sezen Aksu’ya yöneltilen küfürleri, hakaretleri ve iftiraları kimlerin söylediğine de bakmak gerekir.

Çünkü herkesle yan yana durulmaz.