köy edebiyatı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
köy edebiyatı etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Cuma, Temmuz 04, 2025

Köylü ve Milli

Bir dönem —, on yıl geriye, on yıl ileriye gidebilir ama özellikle altmışlı yıllarda — saz sanatçılarının, ozanların, o günlerin deyişiyle "Aşıkların" kültür-sanat mecralarında bir değeri vardı. Konuşulur, dikkate alınır, romantik ifadelerle methedilirlerdi. Her şeyden önce ne dedikleri, ne söyledikleri merak edilirdi. Bugünse köy edebiyatının ve romantizminin kayboluşuyla birlikte unutuldular demek gerekiyor. 

Ne dersek diyelim, sanat üretimi ve tüketimi, metropollerde-şehirlerde serpilir ve yaygınlaştırılır. Bir piyasa ya da bir kanon varsa —, ki var, ilk elden üreticileri eğitimli sanatçılardır, yani taşradan gelen, naif ve geleneksel sanatlar, bir farkındalık yaratılarak o sanatçılar tarafından yeniden yorumlanırlar. İstisnasız her kültür, milli kimliklerin inşa sürecinde önce arkeolojik (folklorik) kazılar yapar ve kendine derin bir geçmiş inşa eder. Halk kültürünün keşfi ve yeniden biçimlendirişi, türkülerin, fıkraların, bilmecelerin, oyunların ve dilin derlenip toparlanması hep bu dönemde (ve arayışlarda) gerçekleşir. 

[Bir köşeli parantez açayım, Eric Hobsbawm anlatır, “eski görünen ya da eski olduklarını iddia eden geleneklerin çoğu, aslında oldukça yakın bir geçmişte ortaya çıkmıştır; hatta bazıları düpedüz uydurmadır.” Aşık geleneği de bu “icat edilmiş” geleneklerden biri bence ve yeniden biçimlendirilerek çağdaş temsillere dahil edilmiş bir akım.]

Laf uzamasın, yukarıdaki kitap, Aşık  İhsani’ninİhsani'nin türkü sözlerinden oluşuyor. Kitap olması, iç resimlerini Turhan Selçuk'un yapması, o naif sanatın yeniden yorumlanmasına bir örnek. Son sayfalarda İhsani'nin bir önceki kitabı  Ağalı Dünya  hakkında basında çıkan yazılardan alıntılar yapılmış. Kimler kimler yazmış, öyle önem verilmiş ki, bugünden bakınca insan şaşırıyor...

Gel gör ki, o günlerde, nasıl desem "köylü ve milli”" olmak itibarlı, bilinen, istenen, arzu edilen, normal görülen bir politik eğilimdi. Solcularımız durdukları siyasi eksene göre köyü, köylüyü ve geleneksel olanı yorumluyorlardı, kimisi "protest" görüyor, kimi sahici bir sekülerlik veya anaerkillik atfediyordu... 

Bugün Taksim'de, Galata Köprüsünde saz çalıp kitaplarını satan bir ozanı ciddiye almak kimsenin aklına gelmez, Tik tok'ta türkülerini paylaşsa, yine bir tık ilgi yaratamaz gibi geliyor bana... Mahsuni veya  İhsani gibi aşıkları hafifsediğim düşünülmesin, döneme özgü koşulların "çocuklarıydılar" demek istiyorum, bugün hatırlanıyorlarsa o yıllardan kalma romantizme çok şey borçlular...



Cuma, Eylül 27, 2024

İftira

1958 yılında çıkmış bir dergiden alıntıladım, Akad'a sormuşlar, tutması için bir filmin içinde mutlaka şarkılar, türküler , dansözler, göbek atmalar olmalı diyorlar, siz ne diyorsunuz filan... Akad, zamanının ilerisinde görgülü, öğrenmeye açık, farklı düşünebilen bir sinemacı... Soruyu Tarık Dursun sormuş... İki kalbırüstü insan, iki açık görüşlü üretici bir klişeyi konuşuyorlar. 

Önce şunu anlatayım, o yıllarda her yerli filmde dansöz ve şarkı kullanılması çok eleştirilirdi, Gio, yazdığı sinema tarihi kitabında, Yeşilçam'ı dönemselleştirirken yanlış hatırlamıyorsam göbek devri gibi bir zaman aralığı bile kullanmıştı. Tarık Dursun bile isteye bu soruyu sorarak yapımcıların bağnazlığını kritize etmesini istemiş... 

Yapımcılar tutmuş bir reçeteyi tekrar etmez değiller, bunu eleştirmek bana çok yaratıcı gelmiyor ama gazetecilik, aktüeli aramak demek... Akad, bir cevap vermiş, ben daha çok ona takıldım. Soru klişe belki ama cevap da klişe olmuş.... Yanlış anlaşılmasın klişe tek başına kötü bir şey değil... Zamanelik içinde neyin doğru ya da yanlış kabul edildiğini gösteriyor...

Şöyle diyor Akad: "Anadolu'nun böyle bir şey istediğini kendileri [yapımcılar] uyduruyorlar. Anadolu'nun inceliği bugün evimizdeki eşyalara kadar sokulmuşken bunu nasıl diyebiliriz. Bu olsa olsa kötü bir iftiradan başka bir şey olamaz"

Yukarıda belirttiğim zamanelik tam da bu işte... Evlere giren Anadolu (halılar, seramikler, desenler) modern sanatçıların tercihleriyle biçimlenmiş yeni bir şey ve buna tam da Anadolu sanatı-geleneği denilemez. O dekoratif unsurlar, film beğenisindeki derinliğin ölçüsü filan sayılamaz. Yani taşrada ahali kadınlara ve cinselliğe aç değil demek için bu unsurlar kullanılamaz. 

Ne ki,  o yıllarda, ta yetmişli yılların ortasına kadar, gazete ve dergilerdeki Anadolu romantizmi "overrated" bir kıvamdaydı, çok az insana abartılı gibi geliyordu bu durum. Şehirdeki göçmenlere ateş püskürürken, köylüye methiyeler düzülüyordu, onlara karşı gösterilen itina sahiden garipti.  

Anadolu şarkı ve dansöz istiyor, hayır istemiyor, hakaret etmeyin gibi gibi... Yaratılan romantik imgeye aşık olup, onun hayali imgesi için kavgalar vermek...

Cumartesi, Mart 05, 2022

İstanbul Turu

1950 yılındayız, Mahmut Makal "Bizim Köy" anlatısını yayımlamış, soruşturmalar olmuş, yereni de öveni de çok, her gazetede hakkında bir şeyler yazılıp çiziliyor, enikonu konuşuluyor...Dönem, CHP iktidarının sonu, özgürleşme hayaliyle senelerin bıkkınlığı karışmış durumda...Demokratlar, liberter iddialarda bulunuyorlar, CHP'nin ak dediğine kara demenin iştahı var, epey karışık... Kim ne kadar özgürlükçü o günlerde anlamak çok kolay değil, palyatif ve konjentürel tartışmalarla geçiyor günler...

Melih Cevdet, Makal'ın gazeteciler eliyle İstanbul'da gezdirilmesine "huylanmış" diyelim, alıntılayım: "Önce, ünlü bir genç yazara gösterilen bu ilgiye sevinecek oluyorsunuz; ama yazılarını okuduktan sonra canınız sıkılıyor. Yok Makal vapuru görünce şaşırmış, telefonda bağıra çağıra konuşmuş, sandala binmeğe korkmuş. Sanırsınız ki Zaro Ağa Amerika'da. Açıkçası gazetecilerin Makal karşısındaki durumunu beğenmedim. Ne kadar cevherli olursa olsun köyden yetişeni, büyük şehirlerimizin hala hafif bir gülümseme karşıladığına yeni bir örnek. Büyük şehrin verdiği o yalancı büyüklük duygusundan bir türlü kurtaramıyoruz."

Biliyorum, biraz "What If" gibi olacak ama o tarihte "oryantalizm" fikren biliniyor olsa Makal'ın gezdirilmesi başka türlü yorumlanabilirdi veya Melih Cevdet daha eleştirel bir tartışmaya girebilirdi...Yazısını "bakalım Makal nasıl anlatacak bu ilgiyi" diye bitirmiş, "kim kimle eğlenecek" demeye getirmiş, bir başka deyişle köle, efendisini nasıl anlatacak diye merak etmiş... E yani, çok değil yüz elli yıl önce, pek çok "vahşi-insan", büyük ve modern şehirlere getirilir, müzelerde, salonlarda gezdirilir, bir sirk hayvanı gibi teşhir edilir, şaşkınlıkla korku arası tepkilerle konuşulurdu. 

Oryantalizmin katmanları var, sadece Batılı'dan Doğulu'ya doğru değil, Batı'yı kendisine modelleyen Doğulu'dan Doğuluya, yerli-otantik modernden yerli-otantik modern olmayana, yani kendi toplumuna yönelebiliyor, malumunuz "Self-Oryantalizm" deniyor buna... Makal, elbette ki Darwin'in Tierra del Fuego'lu vahşilerinden biri değil ama ne olsa metropol uygarlığı karşısında taşralı ve köylü, az okumuş biri, doktor ya da mühendis değil bir köy öğretmeni...Diğer yandan kitabı var, entelektüel ve siyasi bir ilgi yaratmış, merak ediliyor, şaşkınlık uyandırıyor... Belki de bildikleri tanıdıkları birilerine benzemediği için (en bilinmedik ve tehlikeli düşman safından) komünist sayılıyor...

Meraklısı için not, yazıya Yaprak gazetesinde rastladım, o tarihte Melih Cevdet 35, Makal ise 20 yaşında...

Perşembe, Eylül 04, 2014

Edebiyat, şehirlidir, hatta büyük şehirlidir

http://lusnika.deviantart.com/art/another-hope-203845433


Taşranın edebiyat eserlerindeki kimliği bugün tam olarak neyi karşılıyor?
Taşranın, en azından bugüne bakarak konuşuyorum, anlatıldığını düşünmüyorum. Önemli bir tespit değil bu. Taşra yansıtılıyorsa bile bu bir kıtlığa, azlığa, geniş resim içinde yokluğa tekabül ediyor. Eskiden anlatılıyor muydu? Mutlaka anlatılıyordu ama o zaman da azdı. Edebiyat, nasıl tanımlarsak tanımlayalım şehirlidir, hatta büyük şehirlidir, okuru da yazarı da şehir kültüründen çıkar. Dün ve bugün değişmedi, hayat İstanbul üzerinden akıyor. Yazar da okur da İstanbul’un meselesinin daha önemli bir mesele olduğuna inanarak büyüyor, algısı o yönde gelişiyor. İki sene evvel Eskişehir’de bir belediye başkanı, yapay bir göl yaptıklarını, İstanbul’dan da bir Ada vapuru getirdiklerini, nostaljik seferler düzenlediklerini anlatıyordu. Bu kadar açık bir mağlubiyet karinesi bilmiyorum. Kimseye tuhaf gelmiyor yaptığı. İstanbul dışındaki her yer için taşra demek zorundayım, İstanbul dışı ilgi çekmiyor diyemeyiz ama bu ilginin sınırlı ve marjinal bir ilgi olduğunu teslim etmemiz gerekiyor. Bu neye benziyor? Taşrada insanlar hep önemli bir şeyi konuşmak isterler, siyaset, edebiyat, romantizm, şu bu…Ne olursa olsun büyük ve önemli bir konuyu vurgulamak isterler. Büyük şehre yetişme kaygısı, eksiklik hissiyatı bütün konuşmaları etkiler, abartarak telafi etmeye çalışırlar. Memleketin kültür endüstrisi de taşrayı değil, çok daha önemli bulduğu, kendine önem kazandıracak büyük bir sorunu konuşmak istiyor. Taşranın yokluğu sorun olarak bile görülmüyor. Kültür endüstrisinin konuşmak istediği büyük mesele nedir derseniz, o da çok tarif edilebilir bir şey değil.

Hâlâ içindeki sakinleri sıkıntıya, hayatı sorgulamaya iten bir yer mi, yoksa merkezle bağlantısı arttığı için artık eski izole halinden uzaklaşmış bir roman mekânı mı sadece?
Aslına bakarsanız bugünkü taşranın yazıldığını düşünmüyorum ya da yazılıyorsa bile bugünü anlatarak değil, geçmişten gelen klişelerle anlatılıyor. Geçtiğimiz yıl yayınevine bir dosya gelmişti, güzel yazılmış bir köy romanı, hiçbir sorunu yok. Ama yeni değildi, 1970 yılında yazılsaydı çok da ilgi çekerdi. Yazarına anlattım, dedim ki artık köy böyle değil, başka bir yer oldu. Bu yaz Ege’de bir köydeydim, ergen kızların elinde ipad vardı, kıyafet yerel, dil lehçe hakeza öyle ama feysbuk’a giriyor, tivit atıyor çocuklar. Hadi gel de anlat bu köyü. Taşra, iştahla İstanbul’a benzemeye çalışıyor, alışveriş merkezleri belli bir moda ve tüketim kalıbını zaten her yere taşıyor. Şimdi siz bu taşrayı kolay anlatamazsınız, mevcut taşra klişesi, ilk akla geldiği gibi, sıkıntıyla kuruluyor, uzun sessizlikler, yeknesaklık şu bu… Halbuki taşra, alışveriş yapan insanlar, çok konuşan, İstanbul’a yetişmeye, oradaki konforu kurmaya çalışan başka bir aura ile yaşıyor artık. İzole değiller veya o izolasyon yeniden tarif edilmek zorunda. Hızlı trenler, açılan üniversiteler taşrayı çok değiştirdi, değiştirecek…

Biraz çocukluğun, ilk gençliğin veya benzer bir dönemin nostaljisinin aktarıldığı bir hal mi aldı? Yaşama sıkıntısının ağırlığını gösteren bir uzam mı, yoksa tatlı hatıralar diyarı mı?
Nostaljik bir yön var mı? Olabilir, küçük yerlerde çocuk olmak güzeldir, herkes sizi tanır ve kollar, asıl baskı ergenlikten sonra başlar. Tatlı hatıralar o yaşlardan itibaren başkalaşır, sertleşir.  Romantik ve iyimser bir gözle mi bakıyoruz taşraya? Evet bunu da yapıyoruz, taşranın daha temiz olduğuna inanıyoruz. Peki bu doğru mu? Pek değil. Edebiyat bir gerçeklik vehmi kurar, hayatı taklit eder, öykünür veya reel hayatın dışında başka bir gerçeklik kurar, ne dersek diyelim, kendi mantığı içinde bir inandırıcılık dizgesi yaratır. Taşra pek anlatılmadığı için daha en baştan daha sahici, daha temiz, daha sert, daha ağır, daha insani, daha önemli geliyor bize. Nasıl anlatıldığı elbette önemli ama ben bir algıdan söz ediyorum. Algı, asla tek biçimli değildir, çoğunluğun beğenilerine ve hâkim algıya göre kendini çeşitlendirir. Taşrayı tek biçimli okuyamayız.

Meşhur küreselleşme, haberleşme çağı klişelerine yaslanırcasına, merkezle her an temas halinde bir taşranın olduğu bugünlerde eskisi gibi bir taşradan söz etmek ne kadar mümkün?
Çok mümkün değil. Ben çocukken TRT’de Hava Durumu okunurken her şehrin adı geçmezdi, hele küçük şehirlerin adının okunması handiyse imkânsızdı. Adı geçince sevinen bir şehir ahalisini düşünün. Şimdi hemen hepsinin adı geçiyor, yetiyor mu yetmiyor. İnsanlar gibi şehirler de konuşulmak isterler. Taşrada kimle konuşsanız şehrin geliştiğini anlatırken alışveriş merkezlerinden söz açıyor. İstanbul’a ne kadar benzediğini anlatmaya çalışıyor. Malum, İstanbul da New York’a veya Paris’e benzemek istiyor. Farklılık değil benzerlik daha çok önemseniyor. Taşra açısından bakalım, edebiyatta anlatılmadığı için altını çizmek isterim. Sıradan insanlar ancak ve ancak çıldırdıklarında, cinayet işlediklerinde, tuhaf biçimde öldüklerinde haber olurlar. Küçük şehirler de öyle. Kimse onlardan söz etmiyor. Dikkat edin, linç girişimleri hep küçük şehirlerde oluyor. Sivas, bugün neyle hatırlanıyor? Sivaslılar niye o olayla hatırlanmak istemiyor veya. Edebiyat, bu taşrayı anlatabilir. Anlatmıyor, bilmiyor çünkü. Üniversitede ders verdiğim yıllarda küreselleşmeyi anlatırken ilginç bir olay yaşadım. Öğrenciler yabancıların sahil kenarlarındaki en güzel yerleri satın aldığını ama iş başka ülkelerden bizim bir şey satın almamıza geldiğinde buna izin verilmediğini iddia ediyorlardı. Sermaye akışkanlığı diye bir şey yoktu filan. Küreselleşme tartışmaları her yerde milliyetçi reflekslerle sürdürülür. Onlara global düzenlemelerle, herkesin, vergisini ödediği sürece her yerden mal satın alabileceğini, mal sahibi olabileceğini anlatıyor, bir yerlerden duymuşlardır diyerek, Orhan Pamuk ya da Sibel Can’ın Amerika’dan ev satın aldığını hatırlatıyordum. Ders arasında taşralı bir çocuk, yanıma gelip, yaşadığı yerde, yabancıya mal satılmadığını, herkesin bunu ihanet olarak gördüğünü anlattı. Dersin kapsamında ona cevaplar veriyordum, çocuk ısrar ediyordu, “yok hocam bizde kimse Kürtlere mal satmaz”. Çocuğun yabancısı Kürtlerdi. Yabancı dendiğinde onları anlıyordu. Böylesi durumlarda o küçük şehrin, o misafirperver insanların, hasbihal ettiğiniz, aynı sofrada oturduğunuz insanların ırkçı olabileceğini, bir katile, bir fanatiğe dönüşebileceğini fark ediyorsunuz. Global dünya, taşrayı elbette etkiliyor, insanlar İstanbul gibi olmak istiyorlar ama İstanbul’un yapamadığını da yapmak istiyorlar. Daha Türk, daha erkek, daha cesur, daha kararlı, daha ve daha oldukları bilinsin istiyorlar. Dikkat edin, taşralılar kameralara “burası falan filan, burda öyle şeyler olmaz” diyerek racon kesiyorlar.

Bugünkü ‘taşra’yı uzak kasabalardan çok büyük şehirlerin 'varoş' denen mahalleleri mi karşılıyor?
Tam aynı şey değil ama evet, bir bakış açıcı bu, hiç benzemiyor diyemeyiz. Metropollerde hemşerilik, din veya etnisite esasına göre mahalleler kuruluyor, kimileri küçük şehirleri andırıyorlar. Benim Ankara’da büyüdüğüm, o tarihlerde küçük bir semt olan Keçiören bugün o kadar büyüdü ki nüfusu bir milyona yaklaştı. Orada birkaç tane Çankırı, Çorum, Kırşehir ve Yozgat var. Böyle yerler, insanların doğup büyüdükleri göç ettikleri şehre benziyor, bir taşra havası da taşıyor ama ne yaparsanız yapın, metropolle hemhal olmuş başka bir yer artık orası. Taşradan geçtim, bazen diyorum e’cicik de olsa şuralar anlatılsa. Şehrin kenarlarının, metropolle taşradaki şehir arasında kalan yerlerin, ne bileyim, Gazi’nin, Çayan mahallesinin veya Tuzluçayır’ın hikâyeleri anlatılmayı bekliyor. 


İstanbulArtNews Eylül sayısı için Çağlayan Çevik sordu...

Cumartesi, Nisan 26, 2014

Faydalı Bilgiler Ansiklopedisi 4


Yüz yıl önce, köy kalkınırsa Türkiye'nin kalkınacağına inanılırdı. Mizah dergilerinde tarım politikalarına modernleşme bahsinde sıkça değinilirdi. Pek dökümü yapılmaz ama Avrupa'ya gönderilen ilk öğrecilerimiz-dolayısıyla ilk "Fransızca" öğrenen Genç Türkler, Ziraat eğitimi almak için giderler gurbete. Ziraatçi olacaklardır... [biliyorsunuz sonraki tatrihlerde mühendis olmaya giderler, 1980'den sonra İktisat-İşletme...27 Mayıs'tan sonra da Anayasa okumak isteyen öğrencilerimiz meşhurdu...]

"Köylü milletin Efendisidir" sözü, hem siyasette hem de mizah dergilerinde aralıklarla hatırlanır ve tartışılır bu sebeple...Türkiye'nin büyümesi, köye giderek, köy'den başlayarak sağlanabileceğine ilişkin güçlü bir inanç vardır. Yukarıdaki karikatür, 1934 yılından, Avrupa dönüşü, Ankara'ya giden genç adam, trende Köylü'yle konuşuyor: "Köylerde çalışmak için Ankara'ya iş istemeğe gidiyorum" diyor. Hangi köyler diye soruyor Köylü, espri de orada zaten: Kadıköy, Erenköy, Çengelköy diyormuş meğerse genç adam...Bildiğin İstanbullu...Ankara vurgusu bilerek eklenmiş bu yüzden...


İkinci kapak, 1966 yılından, aslında aynı espri yineleniyor. Bir farkla, "köy" dendiğinde Doğu gelmeye başlamış insanların aklına. Biri soruyor, dünyadan bihaber: "Doğu köyleri neresidir?" Diğeri cevaplıyor "Kadıköy, Erenköy, Çengelköy...."

Tabii, bu esprileri bulan Yusuf Ziya Ortaç'ın, İstanbul dışına çıkmadığını, Büyükada ile Cağaloğlu arasında yaşadığını, 1950 Seçimlerinde Ordu Milletvekili seçilmek için, bölgesine, seçmenlerinin yaşadığı yere gitmek zorunda kaldığında nasıl kahırlandığını, İnönü ve CHP'ye nasıl kızdığını da hatırlatayım. 1950 öncesinde Milletvekilleri, vekili oldukları şehre hiç gitmeden seçilebiliyorlardı. 


Bu güzel bir kapak, Münif Fehim çizmiş, tarzının dışında bir çalışma. Köy Enstitülerinin açılışıyla ilgili, propaganda nitelikli bir kapak. Köylüler "gözümüz aydın" diyorlar. Hasan Ali Yücel, elinde meşale taşıyor, 1940 yılından. Galiba, arkada görülen Ankara Kalesi.


Siyasetin değişimiyle ilgili bir kapak. Akbaba, DP'yi destekliyor. Menderes rakamlarla tarlaya tohum ekiyor. İnönü, laflar, nidalar atıyor vs...Kapak şu bakımdan ilginç, propaganda işine genellikle "ekme" ya da "şırınga" teorileriyle yaklaşmışızdır hep..Bunu iyi anlatıyor...


Son iki karikatür 1957 Seçimleriyle ilgili. Köylü, önünde eğilen siyasetçilere "Köylü Milletin Efendisidir" sözünü hatırlatıyor: "Üleeen...Atatürk'ün dediği otuz yl sonra çıktı be!"... "Üleeen" vurgusu komikleştirmek için kullanılmış, köylüler bunu demeden lafa girmiyor diye düşünülüyor olmalı ki...konuşmalar ekseriyetle böyle başlatılıyor. Benim ilgimi çeken, bir aksesuar var, o da köylünün sağ eliyle tuttuğu cüzdan. Yeşilçam'da da gördüğümüz bir ayrıntı bu aslında. Tütün ve para cüzdanı-kesesi diyelim buna... Köylü klişesi-karikatürü onsuz çizilmiyor.

Salı, Eylül 04, 2012

Köy Manzaraları




Turhan Selçuk'un ilk yıllarında yaptığı işlerden, 1947 tarihli Sizin İçin dergisinde çizdiği ilüstrasyonları gördüm birkaç gün önce. Dergiyi Akbaba'nın yayıncısı Yusuf Ziya Ortaç çıkartmış, o sebeple mizah dünyasının aşina olduğu pek çok isim kadroda yer alıyor. Turhan Selçuk'un çizgileri karikatürize değil, ilginçliği bu yüzden. İster istemez dergideki bir başka ismi, dönemin gözde çizeri Şevki'nin [Çankaya] etkisinde bir çizgi bu. Hikaye ya da roman resimlemelerinde bu türden foto-realistik bir tarz (daha doğrusu bütün çizerlerden Şevki ve Sururi gibi çizmeleri) istendiği için Turhan Selçuk da buna uygun bir çizgi kullanmış.

Resmedilen köy oldukça romantik... güzel kadınlar, yakışıklı çobanlar, şırıl şırıl pınarlar, yeşil ovalar.... O yıllarda köylü kızlar benzer biçimlerde resmedilmiştir... Esmer genç kızın başında, Cahide Sonku'nun meşhur ettiği Aysel eşarbı var örneğin...En azından andırıyor...Mahmut Makal'ın Bizim Köy'ü henüz yayınlanmamış.