Kuş Eppeği etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kuş Eppeği etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Pazar, Şubat 22, 2026

Nilgün

Güzel Marmara. İki adımlık yerkürede bağsız ve yeğni. Saflığın kuş uçuşu. Gören gözler, bilen dudaklar. Sıkıntı sınırında ertelenen acı. Bulamayan Nilgün’ün keder seferi. Üzgün adım, ileri marş! En güzel bekleme odası şiirin. Nilgün Marmara, Türkçenin intihar dizesi. 

 

Perşembe, Kasım 20, 2025

Onat

Sinematek konuşması. İkinci Yeni’nin öykücü kıpırtısı. Şiirle akraba. Antep’in tozlu sıcağı. Onat’ın Antep’i, İshak. Onat’ın İstanbul’u, Pera. Göçmenler, kalanlar, gidenler, yarım yarım insanlar. Camus’nün Beyoğlu gezisi. Yoksulların sineması, hoyratlığa karşı iyicil ve masum çocuklar. Sinemayı edebiyata yaklaştıran öncü. Dost tebessüm, dayanışma ölçeği, kibirsiz dinleyen. Onat Kutlar, sanatın ve yeni sinemanın senaristi, sakin öykü. Renkli Türkçe.

Perşembe, Kasım 13, 2025

Muazzez

Boksör Sarı Oktay’ın kızı. Kolejli, Ankaralı. Soyadı, polis olan ilk kocasından.  Sesi güzel Muazzez. Külhani, aparkatlı. Ağır şarkıların uzun saltanatlısı... Kurşuni bir tütün sesi. Hasan Heybetli’nin efsunlu gecesinde hiç bakmasa bu kadar âşık. Halaskar Gazi’ye serilen güller. Rast söylerken kendini katan kadın, ah bu şarkıların gözü kör olsun. Muazzez Abacı, vurgun…

Bir otel odası, biraz görüş günü, biraz eski bir şarkı. Sabaha kadar içelim, masa güzel, sen ağla Firuze! İki kere çaresiz, üç kere yorgun. Her seven bir değil. Arafta yağmurlar, rüzgârda yağmur hep eğri yağar. Abacı, azalan gündüzlerin, “bitti o sevda” diyen hayatın boğuk tınısı. Yokuş aşağı.

 

Cuma, Şubat 14, 2025

Halidanım

Selanikli kızı, Mevlevi torunu. Üsküdar Amerikanlı. Hocasına âşık olan kadın. Aldatılan ve meydan okuyarak boşanan kadın. İttihatçı ve modern. Kız mektepleri müfettişi. Yunan, İzmir’e girdiğinde Sultanahmet’te konuşan kadın. Milletin bacısı. Ateşten gömlek. Başçavuş. Paşa’nın yanındaki ve karşısındaki kadın. Gönüllü sürgün, Terakkiperver muhalifi. Kolombiya’da Türk Tarihi dersi. Sinekli Bakkal’ın merak edilen müellifi. Türk oryantalizmi, Peregrini, Rabia’ya âşık oluyor. Hacı Fettah’ın yazarı, vurun yobaza! Türkiye, Batı’ya bakıyor, Batı bizi anlamıyor. Conflict of East and West. Türkçenin Halide Hanım’ı. Küçücük, büyük kadın.

Perşembe, Ocak 09, 2025

Selim İleri

Hep yazmak isteyen çocuk. Hatıra koleksiyoncusu. Hep hatırşinas. Tanışan, konuşan, dinleyen. Meftunu ve tiryakisi edebiyatın. Seferisi sanat sayfalarının. Daha on dokuzunda başlıyor öyküye. 

Ey yağmur, ey İstanbul. Son elli yılın en çalışkanı. 

Büyük senarist. Mazi defterinde kafiye. Çizikler, kırıklıklar, kıpırdayan, küsen, yadırganan cümleler. Cehennem Kraliçesi Durağı. 

Selim İleri, Türkçenin tavan arası ve herkes uyurken göğe bakanı.

Salı, Aralık 10, 2024

Sevim hanım

Karaca’nın annesi. Manken. Voyeuse ve flaneuse. Fısıl fısıl konuştu kendisiyle. Bulanık ve kaypak sözcükler, soap opera mutsuzluğu ve bahtiyarlığı. Evhamlı kadınlar, âşık kadınlar, alkolü seven kadınlar. Naifliğin katili, dünyayı anlayan sert erkekler. Tevratlı dizeler. Pera my Lord. Aşktan aklını oynatanlara, şizofrenlere, erken bunamışlara. Yedi cüceli eve. Sevim Burak, perdeye iğnelenen sayfaların yazarı. Türkçenin Yanıksaray’ı.

Salı, Temmuz 23, 2024

Ferit Bey

Paris yolcusu, reklamcı, duvara asılan çerçeve, seramik ve felsefe. Hakkâri’de bir mevsim, Kafkaesk karanlık. Fantastik tecrit. Sessizlik. Sürgün ve yaralı bir zaman. Fikret Mualla deseni. Kohut’un dolambaçları. İlintili acılar ve ötelenen yalnızlıklar. Ferit Edgü, Türkçenin dağ şiiri, galeri günlüğü.

Cumartesi, Temmuz 15, 2023

Zeki Müren


Fırfırlar ve apartman topuklar. Gazino frapanlığı, elde beyaz mendil. Döner kemandan başımız, sonra uzar şarkılar, neonlar, boncuklar, pırlantalar. Paşa’nın ibresi hep kendinde. Kıyafet devrimi masalı. Camp estetiği, şatafatın, alacanın, gündüzü bilmeyen gecelerin. Ağır, daha ağır, yavaş, daha yavaş muhterem dinleyiciler. Akıyor işte san’atın taksimi. Kendisi akıyor, bedeni akıyor mazinin ve geleneğin arkasına. Edebe atılmış salvolar, gözyaşı taklitleri. Çok şey eksik hâlâ yazıl(a)madığından. Ben, Zeki Müren, arzuların sır defteri. Ben, Zeki Müren, bütün Muhterem Nurların katili. Bakmayın çiçek, bakmayın tozpembe, hülyalı sevdalı. Hep bir uçurum kenarı, ölmese, öldürmese.

İlüstrasyon: Deniz Karagül

Salı, Haziran 27, 2023

Adalet Cimcoz



Almanya’da okuyanlardan. Dublajın Kıralı Ferdi Tayfur’un kardeşi, dubleli, dumanlı geceler. Mehmet Ali’yle evlilik. Adalet, sanat sosyetesinin neşesi, gecenin esmeri, tütünlü dedikodu. Tünelin uğultusu ve Maya Galerisi’nde peynirle şarap. Zamanın ipleri ve sanata çekilmiş telgraf. Babıâli’de fitne fücur, Beyoğlu’nda liberter misafir odası. Evinden çıkmayan kadın, agorafobi. Her şairin tanıdığı Adalet, Anadolu’yu bilmeyen İstanbul.

İlüstrasyon: Deniz Karagül

Pazartesi, Nisan 03, 2023

Ayhan


Babıâli’nin ressamı. Yıldız’ın birincisi. Yeniçeri Hasan’ı Sultan Selim’in. Ay gibi parlayan kara saçlar. Klark bıyıklı yeni jön. Canlı gibi resim. Gülüşler, duruşlar, ürkeklikler, kim biliyor kameranın önünde nasıl durulur. Her yıl, dört mevsim. Sonra Akad’ın okulu. Ayhan, kralı oluyor sinemanın. Ne varsa şu dünyada, hepsi filim, hepsi esas oğlanın kıyıya vuran dalgaları. Pencerede kızlar, kahvede erkekler, perdede hülyalı yumruklar, dillerde gezen sözler. Kırkında gazinoda şarkılar söylüyor, arada Holivut seferi, batan geminin yolcusunun İstanbul’a dönüşü. Sanatı rica edemezsin kimseden. Ayhan Işık, şehrin artistiydi, erkeklik hep onun ağzından duyuldu, dalga dalga. Beklenmeyen ölümü Yeşilçam’ın.

Salı, Mart 07, 2023

Behiye


Radyodan çıkan hanende. Aşkı, çocuğu, şehri, alışkanlıkları, tedirginliği… Fahrettin Aslan, gelip ikna etmese, Maksim’e çıkarmasa... Zamanı ikiye böldü Behiye. Otuzunda şöhret, otuzunda platin sarısı boya. Yeşilçam’ın ve gazinoların sesi oldu, Türkiye’nin sevdiği şarkı. Geride Ankara, bestekâr eski bir koca ve tek çocuk. Keder taciri, fiks menü ve belleksizdi İstanbul. Yakarak ve yanarak geçti Behiye. Zarif ve pençeli. Erkekler, evlilikler, son moda şarkılar. Bazen nevzuhur, bazen sakil bir retro ama her zaman sıcak bir saat. Gözyaşı dolu şarkısı, sazı. Behiye Aksoy, efkârlı rakı kadehi. Müzeyyen Senar’ın gramofonu.

 

Pazar, Şubat 26, 2023

Gönül Yazar


Tütünlü ses, buzlu rakı, gecenin şarkısı Gönül Yazar. Yankılanan nakarat, “sev beni”. Pembe elbise, pırpır eden neonlar, erkekler ve erkekler. Sabahla öğle arası uyuyan kadın, hafifçe aralanan dudaklar. Bir sigara daha, kabına sığmayan plak. Halime’yi samanlıkta bastılar, entarisini gül dalına astılar Hâkim Bey! Kendiyle alay eden hayat ağacı. Musallat olana İstanbul tokadı. Neşeli ve güzel. Beyaz leblebi, yuva kavunu. Herkesin bir adresi olmalı, Gönül Yazar kır gazinolarının ve kır sarhoşlarının otel odası.

İlüstrasyon: Deniz Karagül

Pazar, Şubat 05, 2023

Ecee

Sahil çocuğu, malmüdürünün oğlu, kaymakam. Sinematekçi, redaktör E Yayınları’nda. Sivil şair, vukuatçı, tangocu, her yazdığı özel bir fuhuş tarihi. 12 Mart’a, devlet dersinde öldürülen çocuklara. Erkek emziren dizeler. İlle de mor külhani. Sıkı şiir, kavgacı, kara duygulu, karaşın, anadan doğma, çıplak, bıyıklı Ece. Yalançarpar. Ağır ve sert bakıyor birbirlerine, şiir ve kıyamet. Ece Ayhan, Türkçenin en güzel yort savul’u. Mülksüz dipyazı.

 

Çarşamba, Ocak 25, 2023

Necati Cumalı


Egeli, Balkanlı. İyimser, sade, buğdaylı, sakin. Hep genç, hep yaşama sevinci. Ay Büyürken Uyuyamam’ın büyücüsü. Türkçenin en ateşli sevişmeleri... Kasabanın, çizmelerin, pazar yerinin, iğnecinin, içi içine sığmayan delikanlıların sineması. Yağıyordu yıldızlar, karalar bağlıyordu tek başına erkekler, kadınlar, dalgalar. Tenin kokusu, tütünlü eller, tuzlu çağlalar… Rüyalara giren arzular, çiğli, ot kokulu, sıcak, nar taneli, kuş tüyünden hafif... Hele mevsim bahara rastlarsa. Necati Cumalı, çarşı pazar rahatlığı, kır çiçekleri nasıl renk renk açarsa…

İlüstrasyon: Deniz Karagül

Salı, Haziran 21, 2022

Cilalı


Şehvetten titreyen gözler. İnsan ne cahildir mealinde espri. Cilalı İbo, mütercimi olamayacak komik. Hamamcı. Deli bakış, ayvadan ev. Muammer Karaca’nın tespih tanesi. Rüyalar ülkesinde çözülmüş makara. Kasımpaşa ve Tophane gözetleme kulesi, libidonun seyir defteri. Cilalı İbo, kırmızı rujlu tombul kadınları ve soyu tükenmeyen gangesterleri anlatan sinema bileti, sahaflarda.

Pazar, Şubat 20, 2022

Sunal

En sevilen dişeti. Oyuncu mezbahasından Fernandel sırıtışıyla kurtulan Keloğlan. Üç beş zeytin, bir dilim ekmek. Düşlerinin penceresi sonuna kadar açık kondu evleri. Bekçisi, çöpçüsü, kapıcısı, Şaban’ı, işsizi, özlemi, abazanı, televizyonu akıyor içine. Kemal Sunal, kalabalıklardan damıtılmış saf su, marka. Yüzünde acının yorgun çizgileri ve bir halkı güldürmenin kibri. 

 

Pazartesi, Ocak 17, 2022

Öztürk

Bir Freud meselesi, hamamcı kabahat gülmesi. Öztürk Serengil, dünyanın en kuytu yerinden şehre koşan gazoz, leblebi ve sinema. Devranıyla kül ve nedamet daima. “Sağa yatırılmış bıyıklar”. Kumar ve romanesk. Mizahın seyrüsefer defterine düşülmüş marazi bir yeşşe!

 

Pazartesi, Ocak 10, 2022

Sadri

Mektep önünde “yenihayat” satan çocuk. Ne keskin jilet ne de kahkahadan bir duvar hayata. Çolpan’ın Sadri’si. Balıkçı meyhanesi. Toprağa eğilmiş turistömer çiçeği. Denizde anafor, kıyıda tutuklu bir harf. Sadri Alışık, âşık pencere.

Salı, Ocak 04, 2022

Sait Faik

Sait Faik, ergen bir darlanmanın, ayak uyduramamanın, gittikçe çoğalan ve elde olmayan savrulmaların hikâyecisi. Birtakım insanın genç yazarı. Halden anlayan, yasak nedir bilen, tırtıklayanı ve hakkını alamayanı gören. Sait Faik değil, sadece Sait denilen. Bizim çocuk, dost. Günbegün koyulaşan, yalnızlaşan, insanlardan kaçar olan, kimseler yok diyen. Gecenin hayaleti, denizin köpüğü, tütün kokan sayfa. Mutsuz desem mutsuz. Değil desem değil. Havada bulut değil kovada bulut. Lüzumsuz adam, ada vapuru, Yüksekkaldırım’da bir aylak, açık hava şairi. Yeşil delisi, simitle çay. Beş liraya hikâye, on liraya röportaj satan yazıcı. Öncesi yok, sonrası var. Sait Faik, memleket öyküsünün eprimiş paltosu.

Pazartesi, Aralık 27, 2021

Münir bey

Günahkâr şehrin yeryüzü tarifine lanet. Münir Özkul, rindlerin sahnesinde kelebek çırpınışı. Arzu Film’in rüyasında bir halkın yüreğine düşen gözyaşları. Sadık Şendil’in eli, Kel Hasan’ın Kavuğu. Rakı şişesinde kayıp ruh, derviş hırkası ve uzun cümlelere yenilmiş hayat yorgunu. Yakasında zamanın kiri, kozasında yaralı aşklar, yüreğinde terk edilmiş bir ev. Ve perdeee! Cennete çağıran.