hatırlıyorum etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hatırlıyorum etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Cumartesi, Temmuz 20, 2024

Ölüler Cennete Gider (1984)







1984 yılından bir hikaye, 15 yaşındayım. Yayımlanınca yüzlerce kez okumuş, derginin o sayfalarını epritmiştim...

Korku dergisinin hastasıyım, yeni şeyler yapıcam, çığır açıcam filan öyle hayallerim var. Bu da o dönemden...iyi hissettirmişti bana...

Ölüler Cennete Gider, fena değildir yani :)

Tek bir öğretmene göstermedim tabi bu yazdıklarımı... Çizgi romana kimsenin değer verdiği yoktu...Göstersen, "niye bunlarla uğraşıyorsun" diyecekler... On bir yıl sonra üniversitede asistan oldum, o zaman dahi bunu söyleyen en az on profesörüm oldu...

Annemler zaten ilgilenmediler...Her kriz zamanı çizgi romanlarım yakılırdı. 2008 yılında Türkiye adına Frankfurt'a çizgi roman sergisi yapmaya giderken küçük bir özeleştiri yapmışlardı, "o zamanın doğrusu oydu" diye...

Üzülmüştüm, hatırlayınca yine üzülüyorum ama...bizi biz yapan hayal kırıklıklarımız değil mi? Bu kadar engel olmasa belki de sebat gösteremezdim... İyi tarafından bakıyorum.

Ha, kim ilgilendi derseniz, benim gibi bir kaç deli dışında kimsenin ilgisini çekmedi...Şöyle bir baktılar, "a güzel" filan derlerdi... Kenar mahallede büyüyorsan, ne ki bunlar... Boş bir hayal...

Hikayede asıl yük, çizer Sevfi Karademir'deydi... Yarı yaşındaydım, Amasya'da yok yoksul bir hayat yaşıyordu...Mektup arkadaşı olmuştuk. Amasya'ya hiç gitmedim ama o şehir, benim için Seyfi Abi demekti. Ortak imzamızla dört çalışma çıkarmıştık, o yılların mahir yayıncısı Ali Recan, çeşitli dergilerinde tek kuruş telif vermeden defaatla yayımlamıştı onları....

Perşembe, Ocak 12, 2023

Hatırlamak

Bizim ev, Tanyel ve Sadi ile sofradayız. Sadi, 2003'te, o akıllara ziyan kaza sonucu, bizi bırakıp giedecekti, bu resim de ondan bir yıl önce veya o yıl çekilmiş olabilir. Vefatında ailesi Sadi'nin hiç balık sevmediğini filan söylemişti. Şaşırmıştım, annesi, özlemle oğlunun sevdiklerini sevmediklerini tek tek sıralamıştı. Balık ağzına koymaz demişti filan. Şaşırmıştım dediğim o… Her hafta bize yemeğe gelirdi, balık yerdik. Üstüne de yine hiç sevmediği söylenen tahin pekmez isterdi, yumulurdu.

Garip bir şey, ailelerimiz var, arkadaşlarımız var, bir şey seviyoruz, sonra başka bir şeyi daha sevebiliyoruz, dönüşüyor, değişiyor, başka biri olabiliyoruz. Ulus (Baker) öldüğü zaman, ailesinden biri söylemişti, "siz bizden daha doğru karar verirsiniz, insan akrabasını seçemez ama arkadaşını seçer" demişti, hep hatırlarım. Sadi'yi özlüyorum, eksikliğine alışmak hep zor oldu. 

Neyse bugün, giden arkadaşları hatırlama günümmüş...Üç günlük dünya işte, hatırladıklarımızla varız.

Yıl 96-97 olmalı, Hüseyin ve 2007'de aramızdan ayrılan Ulus'la birlikte Tavukçu'dayız.

Pazar, Eylül 05, 2021

Yanıyorum usta! Nerede benim çocukluğum?


Çocukluğumda, okullar kapanıp yaz tatili başladığında, erkek çocuklar sanat öğrensin diye işe koyulur, bir ustanın bir meslek erbabının yanına çırak verilirdi. Çocuk aylaklık yapmasın, boşa vakit geçirip kendini kurcalamasın, üç beş kuruş kazansın, para nasıl kazanılırmış anlasın, istikbalde bir mesleği olsun diye yapılırdı bunlar. Memur ailelerinin zanaatkârlığa gönül indirmediğini, çocuklarını elaleme teslim etmediğini, kirin pasın içine sokmadığını hatırlıyorum. Ben, küçük yaştan itibaren çalışan şanssız çocuklardan biriydim. Henüz on yaşımı bile doldurmadan, tezgâhtarlık ve çıraklık yapmaya başlamıştım ama annem ve babam, yine de beni aylak, gözü sokakta-aklı oyunda sayıyor, ailemi ve evimi düşünmediğim için sorumsuzlukla suçlayabiliyordu. İnsanların çocuklarına sevgilerini gösteremedikleri, onlardan bir an evvel büyümelerini istediği yıllardan söz ediyorum.
 
“Eti senin, kemiği bizim” denerek, çocukların bir ustaya emanet edilmesi, o günlerde makbuldü, herhangi bir endişeyle karşılanmıyordu. Ustalık öğrenmek, bir işten para kazanabilecek tecrübeye sahip olabilmek, her şeyden daha önemliydi. Altın bilezik derlerdi, devir kötüydü, “Sen yine okulunu bitir ama bir şeyler ters giderse bir mesleğin olmalı” deniyordu. Yetmişli yıllarda, bu yaşta çocuk niye çalışsın demek, kimselerin aklına gelmiyordu. Çocuklar sahiden de erken büyümek zorundaydı. Hafta sonları, yaz tatilleri, bayramların ikinci günü, şu, bu... Yıllarca hep çalıştım, okulun açılmasını, tatile gireceğim diye sevinerek, gün be gün takvimden sayardım. Yaşıtlarım, okul açılacak tatil bitecek diye karalar bağlarken ben... Geceleri sevinçten uyuyamıyordum.

Gönülsüz çalışmamı, aklımın başka işlerde olmasını hesaba katıyorum, üzerinden yıllar geçmesini de ekliyorum, kendi adıma şunu söyleyebilirim: Lamı cimi yok, ben dikiş makinesinden anlarım. Ufak tefek tamirini hâlâ yapabilirim. Hayatımın en az on yılı, o makinelerin arasında geçti.

İlk ustam Mıstık abiydi. O sevimli adlandırmadan tahmin edebileceğiniz gibi, ilkokulu bitirince ustanın yanına verilen çocuklardan biriydi. Koca adam olmuştu, kimse ona Mustafa demiyordu, benim gibi sonradan kervana katılan daha küçük bir çocuk için o ancak Mıstık abi olabiliyordu. Yeryüzünde tanıdığım en şahane insanlardandı. İzbe ve kirli bir bodrumda, bir yandan dikiş makinesi tamir ediyor, diğer yandan seyrettiği filmleri bir deftere yazıyor, yanlarına notlar düşüyordu. Elbise dolabının içine zulaladığı çizgi romanları vardı. Başka bir hayatı arzulayan, içinde bulunduğu cendereden kurtulmaya çalışan farklı biriydi. Düzgün konuşan, garip kültürel ilgileri olan, çalışkan ve ölçülü bir usta oldu.

Bugün dikiş makineleri, o günlerdeki kadar satmıyor; eskiden illa ki çeyize dâhil edilirdi, düğün alışverişlerinin olmazsa olmaz bir parçasıydı. Kız tarafı-oğlan tarafı birlikte alışverişe çıkar, makine beğenirlerdi. 391 mobilyalı Yoknaz 298 mi alalım, yoksa 452 mobilyalı tam-devirli 1288 mi? “Hele, de bakalım oğlum, hangisi iyi bunların?” Dikiş-nakış kursları olur, makine yedek parçaları çok yerde satılır, Ankara’da Ulus’ta adım başı tamircisine rastlanır, evlere servise çıkılırdı. Mıstık abi, Nurettin Usta, Erol amca, hatta abim o ustalardandı. İnsanlar, makineleri ahşap mobilyalarından çıkartarak getirir, tamire bırakır, üç beş gün sonra gelir alırlardı. Telefon yaygınlaşınca haber verir olmuştuk, “Teyze makineniz tamir oldu, gelip alabilirsiniz”. İnsanlar, tamir bedeli için mutlaka pazarlık ederlerdi. O yıllardan kalma bir önyargımdır, Çankırı ve Kızılcahamamlılar kadar pazarlık yapan görmedim mesela. “Ustacım sanatkâr adamsın, hakkını verelim, bak vermeyelim değil ama bu para da çok, yapma etme”. Laf bol, para konuşturur insanı. Versene işte, adam çalışmış hakkını istiyor. İlla ki eksiltecekler.

Bu sanatkâr vurgusu, o yaşlarda oldum olası aklımı karıştırırdı. Biri sorsa, sanat nedir, anlatırdım. Vallahi anlatırdım, resim sanatı, opera, teotora, bıy bıy sıralardım... Ama işin içinde olunca karışıyordu işte. Kunduracı dayının arkasında, “Sanatçının elinin kiri, bir toplumun aynasıdır” yazıyordu. Samanpazarı’nda zurnacıların toplaşıp iş beklediği kahvede, “Sanatçı adam ağlar abicim, içlidir yani”  diyorlardı. Sanat nedir ve zanaat nerde durur, anlatacak değilim. Zanaatkârların, kendilerini sahiden sanatçı saymaları, ruhlarını aynı terazide okkalamaları hoşuma giderdi. Tıkır tıkır çalışan makineye bakıp “Gel de şu adama sanatkâr deme” derlerdi. Her sanatın zanaat içeren, tekrara ve tecrübeye dayanan bir yönü var. İcrayla rengini bulan, çalışmayla koyulaşan bir yön bu. Tamire gelen dikiş makinelerinin dertleri üç aşağı beş yukarı aynıydı. Bir sorunla yüzlerce kez karşılaşınca çözümünde ustalaşıp süratleniyordunuz. Asıl ustalık, istisnai bir dert olduğunda deva olabilmekte, aynı pratikliği ve sürati gösterebilmekteydi. Onu yapabilen adama usta deniyordu. Yedek parçası olmayan bir makineye yeni bir aksam uydurabilmek, bilinmedik -o günler için korkutucu olan- elektronik bir alete reçete yazabilmekti mühim olan.

Malumatın internet yoluyla ulaşılabilir olduğu bir çağdan-bugünden bakarak o devirleri anlayabilmek kolay değil. Şimdilerde, kimse bir şeyi tamir ettirmeye kalkışmıyor, astarı yüzünden pahalı hale geldiğinden, elektronik eşyalar arızalanınca çöpe atılıyorlar. Eskisi kadar tamirciye, zanaatkâra rastlamıyorsunuz. Çocukları bir ustanın yanına çırak verme işi de tavsamış durumda. Sanat okullarından öğrenciler staj filan denilerek çalıştırılıyor artık. Mahalle aralarında, büyük şehirlerin geleneksel pazarlarında tek tük görebiliyorsunuz zanaatkârları. Ulus’ta Suluhan’ın eşiğinde bileyciler, anahtarcılar, sobacılar toplaşmışlarsa da, mesela daktilo tamircileri, kazancılar, dökümcüler ya kaybolup gittiler ya da geleceği belirsiz bir yola girdiler. Ustadan çırağa geçen zanaatkârlık yerinde bile saymıyor çoktandır, ustadan sonrası Allah kerim… Sadece fotoğrafçıları düşünün, nasıl azaldılar, nasıl teknolojiye yenildiler…

1989 sonrasında, Berlin Duvarı yıkılıp, Soğuk Savaş bittiğinde, hayat o denli süratlendi ki, gündelik hayata faş eden teknoloji hafıza taşlarımızı öyle bir yerinden oynattı ki...

Doksanlı yılların başında kesip biçip yapıştırıyor, fotokopiyle çoğaltarak fanzinler yapıyordum. Bu yazıyı, o yıllarda hayal bile edemediğim bir internet mecmuasında yazıyorum. Yaşlı adam gibi konuştuğumun farkındayım. Gülmeyin! Sahiden de bir asır geçmiş kadar alelacayip noktalara savrulduk. Matbaalarda el üstünde tutulan dizgiciler, klişeciler, mizanpajcılar, takdirle anlatılan, iyi paralar kazanan ustalar tarih oldular.

Nostaljiyle işim olmaz, özlemiyorum o günleri.

Ama şuna yanıyorum, aklıma geldikçe göğsüm daralıyor, kafamda çın çın ziller çalıyor. Bütün yaşıtlarım, avare avare fili kulağına denk gezinirken, ben ıkına ıkına çalışıyordum. Ne oldu? Dikiş makineleri hikâye oldu.

Boşa geçen çıraklık yıllarım için ne yapsam, kime başvursam?

Cumartesi, Ağustos 29, 2020

Mak(b)ul bir askerin intiharla imtihanı



Askerde, daha ilk günümde, sonraki günlerimi güçleştirecek bir hata yaptım. Galiba askeri psikologlar ya da isimleri herneyse o türden bir uzman grubu, bize cevaplamamız için bazı evraklar verdi. Her yerde yapılan, pek de anlamı olmayan  angaryalardan saydığımdan kısa sürede cevaplayıp teslim ettim, zaten herkes o kadar lüzumsuz görüyordu ki, dağıtılan teksir kağıtlarındaki kimi sorular silik çıkmıştı, okunamıyor, ne demek istendiği anlaşılmıyordu filan. 

Böylece diyelim,  askerlik hayatımı etkileyecek, en azından bu yaşıma kadar aklımda kalacak "serüvenim" verdiğim cevaplardan biriyle başlamış oldu. Henüz bilmiyordum. Soru, meğer "yabancı bir kadınla cinsel ilişkide bulundunuz mu?" imiş... sadece yabancı... kısmı okunduğu için bunlar bildiğimiz yabancı dili soruyorlar diye düşünerek "İngilizce" yazmıştım altına...

Akşam üstü çağırdılar, haliyle meraklanarak gittim, yeni tanıştığım acemi askerler "seni yazıcı yapacaklar" filan diye akıl yürüttüler, iyi mi kötü mü, zerre bir fikrim yoktu... Karşıma çıkan subay, gevrek gevrek sırtararak "evladım, bilmediğimiz bir stil mi var, İngilizce nasıl oluyor bi söyle bakayım" dedi ve mesele açığa çıkana kadar, anlamadan, ama anlıyormuş gibi yaparak durumu idare ettim. İnsan, bu saçma soruyu niye soruyorsunuz demek istiyor, diyemiyor, tikkatle komutanınızı dinlemeye devam ediyorsunuz. 

İki üç konuştuk, başka subaylar da geldi, baktım makara yapıyorlar, herkes gülüyor, nasıl oldu bilmiyorum, yarım saat sonra bir binbaşının karşısına çıkardılar beni. Tuhaflığı üstüme çeken doğal bir mıknatısım vardır...aklımda mı kalbimde mi, tam nerede bilmiyorum ama böbrek taşımı da o yapıyor. Neyse bu Binbaşı, pratik bir adamdı, bir dakika kadar hiç konuşmadan gözümün içine baktı ve en sonunda "sana bir çocuğu emanet edeceğiz," dedi, anlamıyorum tabii, "bu çocuk, intihara meyilli, göz kulak olacaksın" diye devam etti... Böyle anlattığıma bakmayın, sahiden dehşetle dinlemiştim ve hayatımda başıma gelmiş bir şey değildi... Kibarca bunun ağır bir sorumluluk olduğunu, ne yapacağımı dahi bilmediğimi filan anlatmaya çalıştım. Binbaşı, ben konuştukça keyifleniyor gibiydi, "işte" dedi "benim aradığım senin gibi sorumluluk sahibi biri, sen tam da bu işe uygun bir askersin" . Lafı ağzıma tıkadı, nereliymişim, babam ne iş yapıyormuş, bir sürü tırı vırı...Sonra telefonla birilerini çağırdı odaya. 

Astsubayla birlikte bahçeye indik, kenarda bekleyen askerlerden birine el etti. Orta boylu, epeyce zayıf ve ağır hareket eden biri geldi yanımıza. Hayatımda ilk kez resmi kayıtlara geçmiş intihara meyilli birini görüyordum. Çocukta göz teması diye bir şey yoktu, odaklanamıyor gibiydi... ya da ben abartıyordum, gergindim. İntihara meyilli çocuğa, beni gösterip "Lan, bu senin manga komutanın, birbirinizi koruyup kollayıp beni üzmeyeceksiniz, belanızı iskerim". O dakikadan sonra durumu, tavrı, evveliyatı, fiiliyatı hiç anlamadan sürüklenmeye başladım. Çocuğun intihara meyilli olduğunu askerler nereden biliyor, merak ediyordum...Hatırlı birisinin çocuğu filan mı acaba...Kasatura mı çekmiş, o sessiz bebe geceleri vampire mi dönüşüyor diyor, oğlanı süzüp duruyordum, aklımdaki sorular bir türlü bitmiyordu. 

Çocukla beraber yatakhaneye gittik, baktım, ranzalarımız yan yana...Önceden ayarlanmış. Uykular haram bana diye düşündüm tırsarak...  Ne yapacağıma da karar veremiyorum, laflamaya başladım, iyi kötü bir senkron tuttururum umudundayım, gel gör ki konuşkan biri değildi, orta sınıftan bir ailenin oğluydu, İstanbul'da yaşıyormuş, mühendismiş, annesi, ablası, eniştesi, varmış... kitap falan okumazmış, müzik, sinema... cıkk. 

Günler geçti, milim ilerleyemedim, çocuk, kendini etrafa kapatıyor, kimseyle tek kelime etmiyordu. Yapabilir, insan kimselerle konuşmadan bir hayat yaşayabilir veya istiyorsa intihar edebilir. Ama güsel kardeşim, beni niye bu hikayeye katıyorsunuz? Oğlan konuşmadıkça, kayboldukça aha diyorum "az sonra" yapacak bir şey... Her sabah "tıraş" oluyoruz, gözüm çocukta... keser mi keser... arada kayboluyor, panikliyorum, sürekli vehim yapıyorum, yav ben de gencim, ben de çekiyorum bu askerlik cenderesini enee demek istiyorum, çok da tınn diyor kader bana.

Laf uzamasın, hikaye daha uzun çünkü... Çocuk intihar etmedi, bir buçuk ay sonra çocukla ayrı yerlere gönderildik. Askerden sonra bir kere telefonla aradım, zoraki konuştu benimle, bana askerliği unutmak istediğini, acemilikten sonra gittiği Kars'ta  acı çektiğini, kendisine o günleri hatırlatan hiçbir şeyi hayatında istemediğini filan mır mır mırıldadı... Oyy oy... Özetle beni bir daha arama demeye getirdi... Telefonu kapattım, ilk hissim şuydu, iyi güzel "yaşıyor"

Benim intiharlı hikayem bittabi orada bitmedi, acemilikten sonra geldiğim birlikte, subaylar aralarında haberleştikleri için olmalı, intihar etmiş bir başka askeri daha bana emanet ettiler, üstelik o, sonradan çok ünlenecek bir karikatüristti... İş daha da zorlaştı, bileklerini kesmişti ve felaket durumdaydı. Yine yapacak deniyordu. Bu faslı anlatmayacağım... 

Hafif tertip mavra yaptığım için araya kaynamasın... İnsanların birbirine yardım etmesi, iyicillikle yanyana durması tabii ki çok önemli, yapmam gerekiyordu yaptım ama bunu gönüllü olarak yapmadım... İki espri yaptım ve neşeliyim diye, veya gözümün içine bakıp beni iyi insan sandılar diye... bu göreve zorlanmam baştan sona ahmaklıktı... bunun saçma bir soruya verdiğim saçma bir cevapla başlaması daha büyük dangozluktu... Ne yapmam ve ne yapmamam gerektiğini hiç bilmediğim bir yardıma zorlandım... 

Acemilik sırasında Binbaşı benimle bir kere daha konuştuğunda "ailede birisi intihar ederse bir başka aile üyesi de eder" gibi kalıtımla ilgili garabet bir iddiada bulunmuştu. Askere gittiğinizde bu soru sorulur size, ailenizde intihar etmiş biri varsa eğer, hemmen kenara ayrılırsınız... Bu yıl başında Hacettepe Psikiyatri bölümüne bir konuşmaya çağırdılar, orada bunu, bana sorular soran akademisyenlere yöneltmek isterdim, edebiyat magazini yaptık, kıkırdayıp geçtik. O günleri unutmak istiyor olabilirim.

Biliyorsunuz sağlık sistemi  "refakatçi" olmadan "hastaya" bakamıyor... belki de o mantıkla, askerde, birilerine "refakatçi" görevi veriliyor, yük atılıyor...  Çok kalabalıktık, yetişemiyor, bakamıyorlardı.

Şurası çok açık ki, herkesin askere alınmaması, asker olmaması gerekiyor. Eski kuşaklar, askerliğin olumlu bir terbiye olduğuna inanırdı, tabii ki ilgisi yok, ama bana yok, o mühendise, o karikatüriste yok, belki birilerine iyi geliyordur, kendi adıma hayatımdan bir yıl harcandı gitti... O sebeple bu "bedelli" işini bir seçenek olarak doğru buluyorum. 

Hayır, yabancı bir kadınla ilişkim olsa ne olacak? Te Allam...

Çarşamba, Ağustos 12, 2020

Merkür Isırığı


Dün garip bir şey oldu, çalışırken boynumda bir yanma hissettim, dolanıyordu, eşek arısı ısırmış olmalı... Ağrı eşiğiyle alakalı sıkıntılarım vardır, okurken yazarken fena dalıp gidebiliyorum... fark etmedim o ısırığı demek istiyorum. 

Isırık kızarınca, şişince "mesai çıkışımda" eczaneden bir krem alayım dedim... Tam eczanenin kapısından girerken mahallenin köpeklerinden biri ne havladı, ne hırladı, "hart" diye geldi, diz altımdan ısırdı beni, geldiğini görmedim bile üstelik, "olm niye ısırdın durduk yere" diye köpeğe bağırırken buldum kendimi. 

Bahtsız bedevi hikayesi anlayacağınız, tamam, hayat bu aralar pek de istediğim gibi gitmiyor, üst üste terslikler yaşıyorum ama eh yani, sitkom karakterine dönüşeceğimi sanmıyordum. Isırık için giderken ısırılmak... Kendini köpeğin aşısı var mı diye sorarken bulmak... Pıyyy...

Doğrusu, bununla da kalmadı, eve geldim,  yazdığım senaryo bölümünün düzeltmeleri bilgisayarımda kayboldu. O an durdum. Ne yapsam boka saracaktı.

Birisi Merkür Retrosu dedi, "o ne ya" dedim. Bir başkası, "Abi bu bir ilahi işaret, tatile ihtiyacın var" dedi, eczacı Ayşegül kıkır kıkır gülerek karşıladı beni... Elektrikçi " (köpek için) şakacı o ya" diye bir açıklama yaptı, onu da ısırıyormuş haylaz, aşı işi kolaymış, kendisi iki defa kuduz aşısı olmuş filan... Manav Faruk, "niye ısırdı seni bu abi" diye ahret sorusu sordu... Köpeğin kargocuları sevmediği ortaya çıktı... Şapka giymemeliymişim! Köpekseverler, köpeklerin ısırmayacağına inanıyorlar, onu da öğrenmiş oldum.

Hayatı, insanları, hayvanları mantıkla açıklamaya çalışıyoruz, neden sonuç ilişkisi kurmak her zaman işe yaramıyor.... belki de beklenmedik bir şey bizi insan kılıyor, canlı tutuyor... 

Ezcümle, işte "tam da öyle bir şey yaşadım lan ben Romalılar" diyerek bir mantık kurdum ... Çayınızı, çorbanızı içerim... Malum, rakı herkesle içilmiyor, orada da illa ki bir ısıran çıkıyor.

Pazartesi, Eylül 23, 2019

Son Öğüt (1984)








Yukarıdaki hikaye benim ilk yayınlanan çizgi romanım, basında çıkmış ilk üretimim. Otuz dört yıl geçmiş üstünden. 1984 yılı sonunda yazmıştım, dört ay kadar sonra da neşredilmişti. Mektup arkadaşı olduğum Amasyalı Seyfi (Karademir) abi çizmişti...

Oğlum Tuna'nın yaşındaymışım, çocukluktan çıkıyorsunuz, bir yol arayışı var, bir yandan kibir ve büyüklenme hevesi, diğer yanda ürkeklik ve kaçma arzusu...

Ali Recan'a bir mektup yazmıştım, işte şöyle yazıyorum, böyle yazıyorum... Bir sürü kahramanım var, bi dünya hikayem var filan, gelin arkadaşlar birlikte çalışalım, adresim de şöyle şöyle...Halen utanırım o büyüklenme gösterisinden...  O mektup Conan dergisinde yayımlanınca çok sayıda genç ve amatör çizer bana mektup yazdılar, çoğuyla çalışmasak bile arkadaş olup mektuplaşmaya başladım.

Seyfi Abi içlerinden bir tanesiydi ve galiba bana ilk yazan o olmuştu...Yarı yaşındaydım, zor şartlar altında, yoksulluk içinde yaşıyordu. epeyce bir zaman iyi arkadaşlık, iyi bir kardeşlik sürdürdük. Garip gelecek biliyorum ama reel hayatta hiç karşılaşmadık, hiç karşılıklı oturmadık... Sadece mektuplaştık. Bir ya da iki yıl önce sesini duydum, telefonda sohbet ettik, o kadar.

Şimdilerde anlatmak zor, ancak maile, mesaja filan benzetebilirim, mektup arkadaşlığı duygu olarak, emek olarak çok başkaydı. Birine yazdığınız mektup, birinden gelen mektup iki günde ulaşıyordu. Edirne ve Diyarbakır'dan Ankara'ya geliş üç gün sürüyordu, onu iyi hatırlıyorum. Okuldan dönerken içim heyecanla dolar, posta kutusundan gelen mektupları sevinçle alır, hemen cevap yazmaya başlardım. Ders mers hak getire...

Yukarıdaki Son Öğüt'e gelince...

Tamam, kabul ediyorum naif bir şey ama o yaşta, o devrialemde o hikaye benim için büyük bir zaferdi.  Dönemin Alfa Yayınlarında, Conan ve Korku dergilerinde tekrar tekrar yayınlamışlardı.

Ben de bir çizgi roman senaristi olurum artık diyordum, yol açıldı, tutamazlar beni diye hayallere dalıyordum. Hüsran tabii...

Arada bu dönemleri hatırlıyor ve ailemden, çevremden destek görmediğim için kederleniyorum ama beni ben yapan da galiba o uğraştı deyip ruhumu sağaltıyorum.

Hoh hoh diyerek bitireyim: "bir gün belki hayatta, geçmişte günlerden"...bir teselli ararsan :))

Pazar, Ocak 26, 2014

Koloni

1991, Kapak Murat Sayın'a ait.

1992

Revize edilmiş ilk sayı

Korsan'in iç sayfa ilavesiydi...Manara çevirisi filan yapmıştım. Galiba, ilk Manara'yı ben yayınladım ve tercüme ettim, hoh hoh...

Bu da Koloni'nin ilavesiydi.



Kırmızı renkli kağıtlara çoğaltıyorduk, ilk sayı sarıydı, ikincisi kırmızı oldu. Kapak Murer'e ait (Murat Erhan Gülşar)

Bu sayıyı matbaada bastık, halen borcumuz var...

Renkli kapaklara geçmiştik...Pahalı fanzin olduk.

Çift kapaklı, asetatlı...Kosta (Ceran) severdi, böyle numaraları :)

baskı sayıları şu yüzden, 100'er tane çoğaltıyorduk, bittikçe yeniden ve yeniden...



asetatlı kapak













Salı, Ekim 16, 2012

Ankara'da İnsanlar Kendilerine ve Çevrelerine Vakit Ayırabiliyor



TRT’de yayınlanan Mor Menekşeler 1950'lerin Ankara'sında geçen, beraber büyüyen üç kabadayının ekseninde Ankara'daki eski mahalle yaşamını, bir yandan dönemin politik olaylarının kent yaşamına etkisini anlatan bir dizi. Bu hikayeyi ve bu dönemi seçmenizde neler etkili oldu?  Bunlar bir yerlerden bildiğiniz hikayeler miydi?
Ankara kabadayılarıyla ilgili bir dizi yazma fikrini bana Tarkan Karlıdağ önerdi. Benim daha önce Hacettepe’yle ilgili yazılarım vardı. Ailem Hacettepelidir, 1960’lı yılların sonunda yıkılan yüz küsur senelik bir evimiz varmış orada. Hikâyeyi yazarken ilham aldığım insanlar ve olaylar oldu ama dizi mantığında dramatize edilmiş bir anlatı bu, gerçeklik vehmi yaratmak için gerçek olaylara ufak tefek göndermeler yaptım o kadar.

1950'lerin mahalle yaşamı sizin çocukluğunuzun geçtiği 1970'lerin Ankara'sına ne kadar benziyor sizce? Çocukluğunuz Ankara'nın hangi bölgelerinde geçti? Bu dönemin Ankara'sı ile ilgili neler hatırlıyorsunuz?
Ben Keçiören ve Ulus’ta büyüdüm. Keçiören bağ evlerinin yoğun olduğu yeşili bol, sakin bir yerdi, güzeldi. Ulus’ta çalışırdım. Her iki yerle de ilgili güzel ve kötü hatırladığım şeyler var. Dizideki Eskitepe ile bağ mutlaka kurulabilir ama geniş anlamıyla mahalle dayanışmasıyla ilgili bir klişe var kafamızda. Diziler ve popüler kültür, bu tür klişelerden faydalanırlar. Benzerlikten ziyade bu klişeye yakın veya uzak olmak meselesi var. Ben olabildiğince gri bir hikaye anlatmak istedim. Temelde iyimser biriyim, ne kadar gri olsa da hikâyeyi o tarafa çektim diyebilirim.

Keçiören'e ve Ulus'a hâlâ gider misiniz?
Keçiören’den 1991 yılında taşındım, oralara geri gidersem açıkçası üzülüyorum. Mevcut inşaat estetiği beni yaralıyor. Hayalimdeki sokaklar yaşasın istiyorum, yeni hallerini görmesem daha iyi olur sanki… Ulus’un durumu da pek iyi değil… Doğrusu Kızılay bile can çekişiyor artık. Bizde meydan kültürü yok, merkezleri ferahlatamıyoruz. Sakalet had safhada...

Mor Menekşeler'in çocuk karakterlerinden Tarzan, dizinin bir bölümünde sünnet olmak istemez ve kaçar. "Beni Deli Gücük kaçırdı" der sonra. Deli Gücük sizin editörlüğünü yaptığınız çizgi romanlardan birinin de adı... Çok çizgi roman okuyan bu çocuk sizsiniz sanki?
Kendi yarattığım bir başka karaktere göndermede bulundum orada, dizide ister istemez her karakterde benden izler var ama Tarzan değilim.

"Deli Gücük; Osmanlı Taşrasından Dehşet ve Korku Hikayeleri" adlı serideki "Deli Gücük" kimdir? Buradaki hikayeler yerel söylencelerden mi temel alıyor yoksa tamamen kurgusal hikayeler mi? 
Tamamı kurgusal, küçük oyunlar yapıyoruz ama birebir bir temellendirdiğimiz bir şey yok… 

Deli Gücük serisi nasıl ortaya çıktı? Kimlerle birlikte çalışıyorsunuz? 
Ben senede bir bile olsa tamamı yerli çizerlerden oluşan çizgi roman albümleri yapmak istiyordum. Deli Gücük’ü bir korku albümü için düşünmüş, sonra Tam Macera adlı bir dergide kullanmıştım. Çok sayıda yazar ve çizerin katılımıyla yeni hikâyeler yaptık, iki albüm çıkarttık. Şu aralar üçüncüsü de hazır ama benim senaryo işleri çok vakit alıyor, bir türlü biten hikâyeleri toparlayamıyorum. 

"Türkiye'de Çizgi Roman" başta olmak üzere çizgi romanlarla ilgili kitaplarınız var. Çizgi romanlara ilginiz nasıl başladı? Okurluktan "uzmanlığa" geçen bu süreci biraz anlatır mısınız? 
Önceleri bir fan, koleksiyoncu ya da çizgi roman senaryosu yazan biriydim. Çizgi roman büyük bir düşüşteydi, bir nostalji nesnesine dönüşmüş, satmaz olmuştu. Fanzinler hazırlıyordum, hakkında bir kitap yazmaya başladım. Sonra üniversitede asistan oldum. Mizah ve çizgi romanla ilgili başka kitaplar da yazdım. Uzman değilim ama pek çok insan beni bu alanda yaptığım işlerden tanıyor ve beni uzman sayıyor. Oysa ben sadece sevdiği şeyler hakkında kalem oynatan biriyim. 

Bir de Behzat Ç. konusu var... Emrah Serbes'in "Her Temas İz Bırakır" ve "Son Hafriyat" romanlarından uyarlanan dizi büyük ilgi görüyor. İletişim Yayınları'ndan çıkan kitabın editöryal sürecinde Tanıl Bora'yla birlikte sizin de katkınız olduğunu biliyoruz. Emrah Serbes romanlarını yayınlanması için size getirdiğinde neler düşündünüz? İşlerin buraya varacağını; dizisiyle, filmiyle Behzat Ç.'nin kült bir karaktere dönüşeceği  aklınıza gelir miydi? Bu başarıyı neye bağlıyorsunuz? 
Emrah’ın polisiye romanları yayınlanırken ben yayınevinde değildim, ben Erken Kaybedenler isimli hikâye kitabına editörlük yaptım. Dizi başlarken sanırım hepimiz başarılı olmasını istiyorduk, işin doğrusu madden herkes çok zordaydı. Belirsizlik, bir güvensizlik vardı. Sınırlı bir bütçeyle işe girildi. Ben Emrah, Ercan, Tarkan (Karlıdağ) ve Serdar'ın (Akar) başarılı olmalarını istiyordum, bunu hakediyorlardı ama dizi dünyası serseri bir kuş gibi, çarpar diyorsun çarpmıyor. Olur diyorsun olmuyor. Sanırım kimse işin bu noktaya geleceğini düşünmemişti. İyi oldu. Hikâyesi ve meselesi olan insanlar her zaman bu fırsatı yakalayamıyor, o bakımdan çok iyi oldu. Yeni işler yapacaklar, kredileri olacak. 

Diziye danışmanlık da yapıyorsunuz; hangi konularda yardımlarınız oluyor? Danışmanlık yaptığınız başka yayınlar da var mı? 
Dizi hakkında konuştuğumuz oluyor ama danışmanlık gibi bir şey olmadı bu. Özellikle dizinin ilk on bölümünde bir katkım olmuş olabilir ama bu resmi bir şey değil zaten... Sağolsunlar Emrah da dizinin asıl senaristi Ercan da bunu yeri geldiğinde söylüyorlar. Ben kendi dizimle uğraştığım için Behzat Ç.’yi seyredemiyorum bile. Senaryo işi çok ağır bir iş… Çok vakit alıyor…İletişim Yayınlarında editörlük de yaptığım için pek çok romancıyla metni üstünde çalışıyoruz. Ben hikaye konuşmayı çok severim. Bazen senaryolar, romanlar tıkanıyor, akıl fikir soranlar oluyor, konuşuyoruz. Danışmanlık ne demek bilmiyorum, hasbihal ediyoruz diyelim yaptığıma. 

Son dönem Türk Sineması'nın "Bizim Büyük Çaresizliğimiz", "Aşk Tesadüfleri Sever" ve "Yeraltı" gibi ilgi gören yapımlarında da Ankara'ya bir eğilim söz konusu. Bu durumu neye bağlıyorsunuz? 
Dikkat ederseniz yazarı ya da yönetmeni Ankaralı olan birileri yüzünden bu filmler burada çekildiler. Bence sanıldığı kadar güçlü bir eğilim yok, hayat İstanbul üzerinden akıyor. Herşey oraya endeksli yaşanıyor. İstanbul’a kar yağınca haber oluyor örneğin… 

İletişim Yayınları'nın Ankara kanadı nasıl çalışıyor? Ankara'dan ne tür yayınlar çıkıyor? Size ulaşan yazarlar daha çok hangi alanlarda eserler üretiyor? 
Biz Ankara’da iki kişiyiz, asıl ekip İstanbul’da… Editöryal olarak kitapları yayına hazırlıyor, İstanbul’a gönderiyoruz. Kitaplar dışında süreli yayınlarımız da var, onları da burada hazır ediyoruz. Yoğun bir iş… Ankara’dan akademik metin daha çok çıkar, İstanbul’un keşmekeşini düşünürseniz, insanlar burada çalışmaya ve kendilerini geliştirmeye daha çok vakit ayırıyorlar sanki… Veya onları cezbedecek, çalışmalarını aksatacak az şey var diyelim… Ben bu şehirde insanların kendilerine ve çevrelerine daha çok vakit ayırabildiklerine inanıyorum. Yoksa her yerden iyi yazar ve iyi metin çıkar…

Son zamanlarda neler üzerine çalışıyorsunuz? Televizyonda yeni işlerinizi görecek miyiz? 
Televizyon, tiyatro ve sinemayla ilgili teklifler aldım, sonu nereye varır bilmiyorum. Çünkü bu işler sadece sizin üstünüze düşeni yapmanızla bitmiyor. Tamamlanmamış işlerden de söz etmek pek istemiyorum. 

Oldukça yoğun bir çalışma programınız var. Ancak mutlaka kendinize ve ailenize de zaman ayırıyorsunuzdur. İş ve evin dışında Ankara'da nasıl zaman geçirirsiniz, nerelere gidersiniz? 
Senaryo yazarken, sektöre güvenmediğim için editörlük işimi bırakmadım ve doğrusu bu yüzden çok ağır bir yıl geçirdim. Normalde sürekli film seyrediyorum, işim gereği çok okuyorum. Keyfim için hikâye ve çizgi roman okurum. Mutlaka kitapçı geziyorum. Oğlumla Türkiye’ye gelen her çocuk filmine birlikte gidiyoruz, ev ve büro dışında yaptığım en büyük faaliyet bu galiba. Arkadaşlarım ve eşim olmasa pek odamdan çıkmıyorum. 

Röportaj ve fotoğraf: Evren Özesen
06 Anka Ekim-Kasım 2012 dergisinde yayınlandı.