Pazartesi, Eylül 28, 2026

Ayhan Abi

Ayhan Abi’yi [Ataman] yirmili yaşlarımın başından beri tanıyorum. Fanzin çıkarıyordum, eksik sayılar için bana telefonla ulaşmıştı. Sohbet etmiş, sonra yüz yüze de görüşüp arkadaş olmuştuk.

İyi bir koleksiyoncuydu; çizgi romandan polisiyeye, “pulp” olan her şeyi okur, toplar, peşine düşerdi. Emekli olduktan sonra sahaflığa başlamıştı. Dükkânı Devr-i Alem evden çıktığımda uğradığım yerlerden biri oldu hep.

İyicil, egosuz, herkesle konuşabilen, kimseye yukarıdan bakmayan, dünya tatlısı bir insandı. Gülünce gözleri kaybolur, sevdiği bir şeyi anlatırken duyduğu hazzı karşısındakine de geçirirdi. Yeni bir hikâyeyi okuyacağı ya da seyredeceği için heyecan duyan, çocuk ruhlu romantiklerden biriydi.

Sevenlerine, oğullarına ve ailesine sabır diliyorum. Çok ama çok üzgünüm.

Hiç yorum yok:

Related Posts with Thumbnails