Cumartesi, Mart 14, 2020

Çocukluğunuz itina ile korunur



Tuhaf bir hayat yaşıyoruz, hiç bitmeyen bir "felaket" gündemi karşısında kendi dertlerimizle hemhal olamıyoruz (veya olamıyormuş gibi yapıyoruz). Bizimkisi gibi hep haklı, hep mağdur, hep erkek ve hep bağıran kültürlerde nişlerle, küçük inceliklerle ilgilenemiyorsunuz (veya ilgilendiğinizi rahatça söyleyemiyorsunuz).

Sahaflardan bir çizgi roman aldım, bir baktım ki, kitap vakt-i zamanında yönetmen Umur Turagay'ınmış. İçimde şöyle bir ses yükseldi: "hey dostum, hiç merak etme, çocukluğunu itina ile koruyacağım"

Cuma, Mart 13, 2020

Talât Abi


Resim çizmekle gerektiği kadar uğraşmadım ama nasıl desem, derdimi az çok çizgiyle anlatabilirim... "ancak çöpten adam" çizebilirim diye bizi resmetmekten alıkoyan ve meşru sayılan bir sanat yargımız var... İşi sadece yeteneklilere ve sanat okullarına bırakan, tatsız bir resim dersiyle bizi çizmekten soğutan bir eğitim anlayışımız da cabası...

Mutlaka iddialı olmamız gerekmiyor, yazarlık başka yazmak başka gibi... profesyonel çizerlik başka, bir ifade aracı olarak çizmek başka...

Yukarıdaki çizgiler bana ait, hikayesi ise şöyle... 

Çizgi romanla ilgili bir kitap hayalim vardı, 1991 yılında İstanbul'a gidip, çizer ve koleksiyoncularla söyleşi ve röportaj yapmaya başladım. İlk olarak Samim Utkun'la konuşmuş, oradan da Talât Güreli'ye gitmiştim. O zamanlar, internet filan olmadığı için kim kimdir, nasıl biridir bilmiyoruz, Samim Abi, "s
ana kolaylık olsun, fotoğrafı yok ama resmini çizeyim" diyerek doğrusu Talât Abi'ye hiç benzemeyen bir portre resim yaptı. Karşılaşınca göstermiştim, esprisi olmuştu. 

Talât Abi ile konuşurken gaza mı geldim, havaya mı girdim, denk mi düştü bilmiyorum, resmini karalamıştım. Beğenmişim ki imza atmış saklamışım... geçen hafta sonu aklıma gelmişti, orijinaller arasında ancak bulabildim. Beni geçmişe götürdüğü için önemli bir hatıra...İyi ki saklamışım. Talât Abi bile görmedi bunu...

Ha, Samim Abi'ye söz söyledim (bu arada o çizimi bulamadım) ben çok mu benzettim derseniz eğer... Otuz yıl önceki genç Talât Güreli'yi çizdim, onun tipik bir gözaltı vardır, yüzünü çizerken vurgulamak gerekir, ona girememişim...

Üstüme gelmeyin.

Fark


Bugün, sahaflardan Agah Özgüç'ün 2005 tarihli Afişlerle Türk Sineması (Mimeray, 2005) kitabını aldım. Özgüç, çalışmasının bir bölümünde çizgi roman uyarlamalarına değinmiş ve benim ilgili kitabımdan söz etmiş, arada sorular sormuş, biraz karışık olduğu için benimle polemiğe mi girmiş anlamadım.

O kısmı geçiyorum, şöyle bir iddiada bulunmuş, 1960 yılında Kozanoğlu ölünce Yalaz, Kaan adını yasal olarak kullanamaz olur ve kahramanın ismini Karaoğlan olarak değiştirir filan demiş...

Doğru olamaz çünkü Kozanoğlu 1966'da ölüyor, o tarihlerde bırak ölmeyi, Yalaz'la dargınlar hatta...Seneler süren, Kozanoğlu'nun ölümünden sonra bile mahkemelere sirayet eden bir telif hakkı anlaşmazlıkları var... Ertem Eğilmez de bu karmaşık durumu kullanarak Kaan filmi çıkartır aradan... Yine mahkemeye gidilir... Yeşilçam oyunları diyelim...Yani, sadece ölüm tarihine baksa, iddiası değişecek...

Bir polemiğe girdiğim sanılmasın, sahiden böyle bir niyetim yok... Bir meselenin tarihini anlatıyorsak, yaygınlaşması gereken doğru olanı paylaşmak olmalı... Özgüç, kitabıma bakmakla birlikte galiba hafızasından yazmış ya da doğru bildiğini düşünerek önemsememiş... bilemiyorum...

Beni dahil etmese bunları da yazmazdım. Araştırdığımız meselelere farklı taraflardan bakıyoruz...

Perşembe, Mart 12, 2020

Fikret Adil


İstanbullu, Galatasaraylı. Gençliğini geç yaşayanlardan. Yeraltında, şehir uyuduğunda. Gülüşler, fısıltılar, öpüşen kadınlar. Kanadı kırılmış kuşlar ve buruşmuş bir siyahlık. Bohemi şehrin, mumda yanan pervanesi, ayartan caddeleri. Asmalımescit 74 ve Gardenbar zıvanası. Fikret Adil, Türkçenin Paris gecesi, kıyıya vuran şampanya şişesi.


Pazartesi, Mart 09, 2020

Asker Oldum Piyade


Akad ismi nedeniyle aldım kitabı... Fotoroman üretimlerimizi düşünürsek ortalamanın üzerinde bir iş çıkarıldığını en baştan söylemek gerekiyor. Sahne seçim ve tasarımları kalbırüstü olmuş. Akad'ın bir "kamera gözü" olduğu hemen anlaşılıyor. Diğer yandan, niye bu işe girmiş insan merak ediyor, ilk akla gelen "ekmek parası" ve "hayat mücadelesi" elbette ama... Yetmişli yıllarda aranan, rağbet ve itibar gören bir isim...Nasıl ikna edilmiş acaba... Akad olduğu için işin içine Müşfik Kenter de girmiş...ve sonra diğer tiyatrocular...

Asker Oldum Piyade, bir köy hikayesi olarak nitelenebilir... Kırık bir kavuşamama hikayesi anlatılmış, tabii ki baştan ayağa klişe... Esas oğlan, sevdiği kızı bırakıp askere gidiyor, bunu fırsat bilen Ağa, kıza tecavüz edip onunla evleniyor. Müşfik Kenter askerden dönüp de durumu öğrenince  meseleyi tam da anlamadan kahrederek  terki diyar ediyor.

Epey yıl sonra bakıyoruz ki, o tecavüzden olan oğul büyümüş, delikanlı olmuş, Suna Keskin kendini oğluna adayarak yaşamaya bakmış... Ağa, İstanbul'a gittiğinde pavyonda çalışan bir artistin tuzağına düşüp, kumardı hovardalıktı derken  çiftliği satmak zorunda kalıyor...

Çiftliğin yeni sahibiyse seneler önce kaybolup giden Kenter çıkıyor. Suna Keskin'de gözü olan kahya Aydemir Akbaş, o eski münasebeti fark ederek İstanbul'a gidiyor, olup biteni tek tek anlatarak ağasını azmettirecek ölçüde dolduruyor... Gaza gelen KötüAdam Müşfik'i öldürmek isterken kendi oğlunu vuruyor vs...

Final "yok ya! daha çocuğumuz olur" filan diyerek Müşfik ile Suna'nın mutlu sonu olarak nihayetleniyor...

Melodramın şaşmaz kurallarından biri, esas kızın bir başkasıyla cinsel ilişkiye girememesi... böyle bir şey olursa illa iki ölüm oluyor, erkek failden başka ya çocuk ya da kadın hikayeden ölerek ayrılıyor.

Askere giden Müşfik Kenter'in bıyıklarının kesilmemesi, bütün askerlik sahnelerinin hapisaneyi andıran (!) bir koğuşta geçmesi, hoşuma giden tuhaflıklar...

Cumartesi, Mart 07, 2020

Vira vira


Bu yıl sonuna kadar Blutv için üç ayrı senaryo çalışması yapmak için sözleşme imzalamıştım. İlkini yirmi gün oluyor, bitirmiştik. Dün, yeni işin ne olacağına karar vermek üzere İstanbul'daydım.  Aynı senaryonun ikinci sezonunu yazmamızı istediler, güzel oldu. Daha çekime bile başlanmadan iki sezonu yazmak, değişik olacak. Nasip kısmet. Vira vira...