Çarşamba, Aralık 29, 2021

Koleksiyonculuk (2)

Koleksiyonculuk ile ilgili bir yazı yazmıştım, geçen pazar... Bir çizgi roman koleksiyoncusu onları küçümsediğimi düşünmüş, bu hep başıma gelir, fan tepkisi-refleksi vermem bekleniyor 😣...Yanlış anlaşılmışım, koleksiyon faslını biraz daha anlatmam gerekiyormuş, onu fark ettim.

Yukarıdaki görsel benim "okuyanlar" dediğim türden fotoğraflardan, erkekler, kadınlar, teyzeler, çocuklar bir dönem ellerine kitap, dergi, gazete alıp poz vermişler bu bana ilginç geliyor, topluyorum. Efemera diyoruz bunlara... bana ilginç geliyor ama sizin için bakıp geçeceğiniz bir şey olabilir. Ben, bulduğum bir fotoğrafa size yüksek veya boşa harcanmış diyeceğiniz bir bedel ödeyebilirim. Siz beni müsrif, "parası çok" sayabilirsiniz. Haklı da olabilirsiniz. Ben öldükten sonra bunlar yok pahasına sahaflara düşebilir, değersiz sayılabilir, çünkü bunlara değeri veren benim... Ben olmayınca o değer de olmaz. Ben vurgusunu bilerek yapıyorum. Çünkü bu toplayıcılık kriterini "ben" yaratıyor, yaşatıyor. 

Şunu yaparsam iş değişir, bu fotoğraflardan bir sergi yaparsam, bir kitap çıkarır ve o kitabı veya o sergide sergilenen fotoğrafları satarsam "okuyan insanlar" koleksiyonumun yatırım değerini artırmış olurum. 

Koleksiyonda o ürünün biricik, az bulunur olması önemli... Orijinal çizgi roman sayfasının o sayfanın yayımlandığı yayından daha değerli olması gerekir, çünkü biri bir tane, diğeri belki on bin yirmi bin basılmış... 

Az bulunurluk dedim, Türkiye'de şu anda en yüksek koleksiyon değerine sahip olan mizah yayını Markopaşa... Çünkü Markopaşa'da Sabahattin Ali, Aziz Nesin ve Rıfat Ilgaz var...Onların itibarları yayına değer katıyor. 

Toplayıcılık, arşivcilik ve yatırım değeri olan koleksiyonculuk başka başka şeyler demek istiyorum. Geleceğe kalacak olan haliyle daha özel... yoksa sen, ben ve bizim mahalleden bebeler aramızda döndürüp dururuz ve sahi sanırız...Bize özel olan şey başka.... hayata, sanata ve geleceğe dokunan şey başka...

Pazartesi, Aralık 27, 2021

Hogarth'ın sanatı

Bu kitabı duymuş, kapağını görmüş ama bir türlü ulaşamamıştım. Bulamayınca merakım arttı, meğer, iki dilli bir sergi kitapçığıymış, Hogarth ile ilgili herhangi bir ansiklopedide bulunabilecek bilgiler içeriyormuş. Bunca zaman merak edince hayal kırıklığım da yüksek oldu. 
 

Münir bey

Günahkâr şehrin yeryüzü tarifine lanet. Münir Özkul, rindlerin sahnesinde kelebek çırpınışı. Arzu Film’in rüyasında bir halkın yüreğine düşen gözyaşları. Sadık Şendil’in eli, Kel Hasan’ın Kavuğu. Rakı şişesinde kayıp ruh, derviş hırkası ve uzun cümlelere yenilmiş hayat yorgunu. Yakasında zamanın kiri, kozasında yaralı aşklar, yüreğinde terk edilmiş bir ev. Ve perdeee! Cennete çağıran. 

Pazar, Aralık 26, 2021

Koleksiyonculuk

Bir iki defa daha yazmış olabilirim, koleksiyoncu değilim... olsam olsam arşivci filan olabilirim, eskiden akademisyendim, işimin gereği olarak araştırmacıydım, bir "şeyin" peşinden gider, yazmak üzere onun hakkında "bir şeyler" toplardım. 

Senarist olduktan sonra "dükkanı kapattık" mecburen. İleride bir gün yazarım diye bir ümitle topladığım şeyler, kimi kitaplarımı geliştirmek gibi hayallerim var filan ama içinde bulunduğum tempo itibarıyla bunu yapmam mümkün değil...hayal ediyorum diyelim. [Yine punduna getirip iç döktüm, işim gücüm poz...]

Pek çok insan bir çizgi roman koleksiyoncusu olduğumu düşünüyor...Bu konuda çok yazıp çizdiğim için böyle düşünülüyor ve evet, elimde epeyce şey var, yıllardır okuyorum, okuduğumu kenara koyuyorum  ama bütün bunlar "yazmak" için, okurken keyif almak için... "itinayla" saklamak için değil. Şöyle anlatayım, yıllar önce Karaoğlan hakkında bir kitap yazmıştım, biter bitmez elimdeki külliyatın yüzde doksan beşini elden çıkardım, pişman olursun, nasıl kıydın filan denmişti, böyle bir eksiklik hissetmedim hiç...  

Koleksiyonculuk meselesi, özellikle çizgi romanla ilgili olduğunda bence karıştırılıyor. Bu konuda koleksiyonu olanlar ekseriyetle çocukluklarını kovalıyorlar, hatıra topluyorlar. Elimde Pekos Bill ilk sayı vardı, evleniyordum para lazımdı, 100 dolar verdiler, hiç düşünmeden sattım. Benden alan belki 200 dolara bir başkasına sattı ama inanın çocukken o çizgi romanı okumuş birilerine sattı. Koleksiyonun bir yatırım değeri olur, Pekos Bill'in veya Tommiks'in, Zagor'un okurları dışında ahı şahım bir değeri yok ki... 

Niye yok? Senin çocukluğuna dokunuyor ama bugün kimse hatırlamıyor, üstelik yerli de değil. Orhan Veli'nin el yazması veya Abidin Dino'nun eskizleri değil çünkü... Nostaljisi dışında değeri nasıl olabilir, Oğuz Aral'ın, Suat Yalaz'ın orijinal çizimleri, çizgi roman sayfaları Zagor'dan çok daha değerli ve daha da olacak, geniş anlamıyla tarihe ve sanata "dokunuyor" çünkü... Çocukluğunu kovalayan insanların fiyat artırımıyla bir kitabın, bir serinin değeri artabilir ama bu artış, aktüel bir artıştır, geleceğe kalamaz demek istiyorum. Çünkü konuşulmuyor, o yılları yaşamışlar dışında birilerine dokunmuyor...

Arada yazayım ya ben bu meseleleri, söyleyecek lafım çokmuş...

Cumartesi, Aralık 25, 2021

Senaristler

Hep aklımdaydı da, Bozkır2 bitince cesaret edip kalkıştım, senaryo işlerinde bizimle çalışabilecek yeni bir yol arkadaşımız daha olsun istiyordum. Bir duyuru paylaştık, hayat zor, sektör ilgi çekici şu bu... Çok başvuru oldu, ilgi gösterenlerin yüzde doksanını daha en baştan çeşitli nedenlerle elemek zorunda kaldık... 

Adayları sayı olarak önce 16'ya sonra da 2'ye düşürdük filan...Birebir konuştuk, birlikte grup çalışması yaptık, hatta son ikisiyle geçtiğimiz çarşamba gününe kadar bir süre birlikte çalıştık. 

Piyasanın uzağında bir yerde, Ankara'da yaşıyorum. benim kaçma arzumdan veya uzak şehirde yaşıyor olmamdan olabilir, sektörden çok az insan tanıyorum.  2010 yılından bu yana senarist olarak çalışıyorum, düşünün, beş ya da altı senarist biliyorum, ancak o kadar... Bir iş yapıyorsunuz ve benzerlerinizi tanımıyorsunuz. 

Bu süreç o bakımdan bana ilginç geldi, pek çok senarist deneyimi dinledim, çoğu için haksızlıklarla dolu hikayeler demek gerekiyor... Üzücü, yıpratıcı, insanı öfkelendiren garip tecrübeler... Konuştukça şunu anlıyorsunuz, mesele iyi hikaye anlatmak-iyi senaryo yazmak değil, kesinlikle sadece o değil veya, süreci bütünüyle kontrol edebilmek, yapımcıyı ve kanalı idare etmek, mesafe kurabilmek, paranızı alabilmek filan... 

Cuma, Aralık 24, 2021

Kara gün iyi değil


Fotoğraf, sanıyorum Sultanahmet Cezaevinden... 1975-85 yılları arası olabilir... Pencereden görünenler de adi suçlardan yatan genç mahkumlar gibi sanki...

Tahmin edileceği üzre fotoğrafı pankarttaki slogan nedeniyle aldım. "Af fazilettir, kara gün iyi değil" yazılmış, okur yazar Türkçesiyle düşünülmemiş, kimseye tuhaf gelmemiş anlaşılan... Biliyorsunuz sloganın bir ahengi olmalı, burada yok, o sebeple de ilginç ve güzel...

Ve tabii ki kara gün, iyi değil... hiç tartışmayalım.