Cuma, Mart 14, 2014

Sezen


İnsanlar haklı olduklarına inandıklarında ve kendileriyle aynı fikirde olanların çoğaldığını gördüklerinde, ne yapıp edip bir cadı avı başlatıyorlar. Başlangıçtaki vicdani isyanı, bütünüyle doğru olan o çıkış noktasını bile unutabiliyorlar. Nedense şaşmıyor: Ahlak adına konuşanlar, kendileriyle aynı fikirde olmayanları kolaylıkla ahlaksızlıkla suçlayabiliyor.

Oysa hayatın yalnızca evet ve hayırdan, cennet ve cehennemden oluşmadığını biliyoruz. Herkes farklı hayatlar yaşıyor; farklı nedenlerle evet ya da hayır diyebiliyor.

Gezi’deki iyimserlik, yan yana durma hali ve geniş kesimleri bir araya getiren o vicdani kalkışma nedense insanlara yetmedi. “Eskiden şunu yapmıştın, burada olmayı hak etmiyorsun” ya da “Ne yapsan boş, biz senin ne mal olduğunu biliyoruz” havasıyla herkes adına savcılığa soyunanlar oldu. Bugün hâlâ bunu sürdürenler, ısrarla rövanş isteyenler var.

Şimdi de Sezen Aksu’yla uğraşılıyor. Nedeni çok açık değil. Onu suçlayanlara bakılırsa elbette her şey apaçık. Ama ben evirip çeviriyorum, ne yapsam anlayamıyorum.

Anladığım kadarıyla anayasa değişikliğine “evet” dediği için suçlanıyor ve bu tavrı unutulmuyor. Belki Kürtlere ilişkin daha özgürlükçü tutumlar sergilemiş olması da öfkeyi büyütüyordur. İnsanlar bunlara da çok sinirleniyor. Bunlar benim tahminlerim; başka bir mesele de olabilir.

Siyaset, tefrik etmek demektir. Aktüeldir; günbegün mevziler değişir. İnsanlar, inandıkları doğrular doğrultusunda evet ya da hayır demek zorunda kalırlar. Ama her evet, başka gerekçelerle hayır denebilecek unsurlar da içerir. Bunun tersi de doğrudur: Hayır dersiniz ama o tercihin içinde evet dedirtecek doğrular da görürsünüz.

Kötü olan, siyasetin bütünüyle evet-hayır eksenine indirgenmesidir. Ne yazık ki temsili demokrasiler bunun üzerine kuruludur ve bu ikiliğin kolay bir çözümü yoktur.

Sezen Aksu ya da başka biri, bizimle aynı fikirde olmadığı için suçlanamaz. Sürekli evet ya da hayır demek zorunda bırakıldığımız bir hayat sahiden güzel bir hayat değildir.

Sezen Aksu’nun iyi niyetle yazdığı bir taziye mesajına bile öfkelenip küfredenler, kimse kusura bakmasın, benim nazarımda bırakın solculuğu, demokratlığı, yurtseverliği, futbolculuğu; iyi insan bile olamazlar.

Nefret, insanı düşmanına benzetir.

Hayatı mahkemeye çevirenler, gün gelir o mahkemenin sanığı olurlar. Her mahkeme, devran döndüğünde cellatlarını da kahramanlarını da harcar. Bu kadar haşinlik, bu kadar habaset ve bu kadar dogma, hiçbir özgürlüğü ayakta tutamaz.

Sezen Aksu’ya yöneltilen küfürleri, hakaretleri ve iftiraları kimlerin söylediğine de bakmak gerekir.

Çünkü herkesle yan yana durulmaz.

Perşembe, Mart 13, 2014

Kavgada Söylenmeyecek Laflar


Eskiler "evladın olsa sevmezsin" derler, sevimsiz birinden bahsederken. Bilerek yapılan abartıdır, anlarsın ki o adam, sahiden akıllara ziyan biridir. Uzaktan gördüğünde, yakınından geçen arkadaşına bağırman gerekir "kaç ordan" diye..."Kaç çabuk! Bulaşır" Ben bu lafa gülerim, iyi espridir, bana acısı sirayet etmez diyeyim veya...

Bazı insanları görüyor, okuyor, dinliyorum ve aklıma bu laf geliyor. İnsan, aktüele kendini kaptırırsa kolay öfkeleniyor, nefrete sarılıyor, bundan kaçınmaya çalışırım. Sevmiyorum o türden koyulukları, yapamıyorum da... İnsanlar tatsızlaşınca, ilişkiler çetrefilleşince kaçmaya hazırlanırım, işlere yoğunlaşırım, kapanırım. Hafızam da iyi değil. Gel gör ki kimileri insanın içine çörekleniyor, fütursuz, ahlaksız, vicdansız, berbat bir adam çünkü. Neler neler söylüyor, habasetle konuşuyor, münafıklık yapıyor.

Kavgada söylenmeyecek sözler vardır, insanı edebe çağıran, utanması gerektiğini hatırlatan...

Evet, eski insanlar bazı fena sözlere "aman kardeşim deme öyle, kavgada söylenmez o dediğin" derlerdi, hatırlıyorum. Nostalji yapmıyorum. Epey bir zamandır insanlar çok ağır şeyler söylüyorlar birbirlerine...İşin ölçüsü de kaçtı gitti nereye gittiyse...

Evladın olsa sevmeyeceğin insanların kavgada söylenmeyecek laflarına sinirlenmeyiz ama evvela ve mutlaka, ne yapıp edip onlara benzememeliyiz.

Çarşamba, Mart 12, 2014

Kimmiş Kötü Adam, Önümüz Cuma, Hadi Anlatsana...


İlk gençliğimde okur yazarlığım arttıkça, okuyup öğrendikçe, sevdiğim çizgi romanları ve filmleri ters köşeye yatıran eleştirel metinlerle karşılaşmaya başladım. Böyle bir zamanda bu niye aklına geldi demeyin, geliyor işte. İnsan neyi iyi biliyorsa, ilk onu hatrına getiriyor.

Bugün, küçücük bir çocuğun, ekmek almaya giderken, polis tarafından bilerek-bilmeyerek öldürülen Berkin'in cenezesi defnedildi. Yüzbinlerce insan, ülkenin çeşitli şehirlerinde bu küçücük çocuk için biraraya geldi, üzüldü, kahırlandı. Bizi, insan yapan vicdanımızdır, gözyaşımızdır, utanmamızdır. 14 yaşında bir çocuğun ölmesine gerek yoktu, hiç bir şey, insan canından daha değerli olamaz.

Sonra bir insan müsvettesi çıkıp, cenazeye katılan insanları nekrofiliyle özdeşleştiren laflar etti. O kadar üzücüydü ki...İnsan olan utanır! Hele cenaze gününde, behey gafil, hiç mi edeb öğretmediler sana!

Nekrofil ne demek Vicdansız? Aklı sıra laf sokuyor, muhalefet ne yapsa nafileymiş, 30 Mart'ta kazanacaklarmış. O seçimi kazansan ne olacak, bu mudur senin insanlığın? Mus'hafın partin midir senin? İmansız terbiyesiz! Önümüz Cuma, sen nekrofiliyi, cami avlusunda cemaate anlatabilir misin? Yüzün kızarmadan nekrofili dediğinin ne menem bir şey olduğunu insanlara söyleyebilir misin?

İnsanları kışkırtıyor utanmazca... 

İnsanlar birbirlerinden farklı görüşlerde olabilirler, başka partilere oy verebilirler. Ama edeb ve haya başka bir şeydir, utanmak başka bir şeydir. Cenazeye saygı gösterilmesi başka bir şeydir.

Lafı evirip çevirmeden, uzatmadan başa döneyim; okuduğum kitaplar, seyrettiğim filmlerdeki o şoven ve faşist bulunan kahramanlar, insanları şiddete yönlendirdiği iddia edilen baş aktörler, rolleri gereği, kendilerinden zayıf birisine karşı güç kullanmazlar, silahsız birine ateş etmezler, öldürme ya da yaralama amacıyla güçlerini kullanmazlar. O filmlerde, o hikayelerde çocuklar öldürülmez. Çünkü o hikayelerin altında bir ahlak vardır. 

O filmlerde, o hikayelerde kötü adamlar ölünün arkasından, ölüyü neye dahil ettiğini umursamadan nekrofili demezler. Hele ölen bir çocuksa hiç diyemezler, senarist, yapımcı, yönetmen, oyuncu utanır bundan çünkü. Hakkaten utanırlar. Velev ki dediler sansür buna izin vermez, kitaplar toplatılır, filmler makaslanır. 

Hayat başka türlü işte...Geriye dönüp bakıyorum, küçücük, henüz 14 yaşında bir çocuk öldürülmüş ve arkasından utanmazca şeyler söylenmiş... 

O hikayeler, o filmler iyimser bir yalandan başka bir şey değiller...Bu denli kötülüğü ummadığımız için filmlere ve çizgi romanlara boşuna sardırmışız, haksızlık etmişiz...

Üstelik kötü adamlar filmlerde-çizgi romanlarda halen çocuk öldürmüyorlar, çocukları dahil ederek nekrofilinden filan söz etmiyorlar. 

Salı, Mart 11, 2014

Vicdan



Vicdanı olanın içi sızlar, bu çocuk niye öldü diye.Vicdan niye sızlar, yarasından; yaradan ölünmez, sorandan ölünür. Size çook soran olacak!

Pazartesi, Mart 10, 2014

Fast! More Fast!


Feysbuk'ta illet olduğum bir şey var. Biri mesaj atıyor, "merhaba"... İyi güzel... Başka bir şey yok, e nalet adamın teki değilim ya..."Merhaba" diyorum cevap olarak, karşı taraf epey bir sonra "bir şey sorabilir miyim" diyor. E kardeşim, soracağını sorsana diyemiyorum, "buyrun sorun" diyorum. İnsan giderek tecrübe kazandığı için cevaplarını da çeşitlendiriyor, çünkü bu diyalog mutlaka uzuyor, sinirlenmemeye çalışarak "isterseniz ne istediğinizi söyleyin ya da sorun, ben de yardımcı olabileceksem, olayım" diyorum. "Chat gibi değil de bir mektup gibi yazsanız, ben de size cevap versem" dediğim de oluyor. İnsanların tefrika gibi bir satır yazıp bekle(t)mesi beni zıvanadan çıkarıyor. De kardeşim, Allah aşkına ne diyeceksen de diyorum -içimden tabii-... Bu yavaşlık, bu donukluk, itiraf ediyorum beni çıldırtıyor.

Sevgili Günlük, yaşlanıyorum.

Yağmurlu Bir Pazartesiydi

http://ojosverde.deviantart.com/art/The-rain-15090743













http://niniasiberiana.deviantart.com/art/The-rain-10524459