Çarşamba, Ocak 17, 2018

d GRUBU




Yarın Ankara'da, CerModern'de d GRUBU ile ilgili bir sergi açılacak. Çok anlatılan, ismen bilinen bir resim hareketidir. Erken cumhuriyetin yeniye olan heves ve iştahını gösterir, elbette güzel ve elbette yavan yönleri vardır ama sahiden bir hareket getirir. Grubun çalışmalarını görmek ve hakkında düşünmek, o mantığı anlamak ve tartışmak, bence memleket tarihini anlama çabasının bir parçası sayılmalı.

Ben şuna dikkat çekeceğim, hareketin içinde kısa süreli de olsa Cemal Nadir de olur. Mizah dergilerinde d GRUBU'nun nasıl algılandığı, nasıl karikatürize edildiği konuşulmuş ve anlatılmış değil. Mizahçılarımızın ressam/resim/sergi algısına karşı takındıkları tutum ve gösterdikleri anti-entelektüelizmin incelenmesi de gerekiyor. Halktan kopuk olmak-halka gitmek, popülerlik-seçkincilik, emekçilik, entellik vs vs D grubu bunun için iyi bir örnek teşkil ediyor bence.

Nezihe'nin Evi




Sefa (Sofuoğlu) 1951 ile ilgili bir mekan çalışmamızı paylaşmış, aşağıda ondan alıntı yapacağım ama ben de bir iki söz edeyim isterim. Senaryoda evde geçen sahne sayı olarak çok olduğu için mekanı iyi tasarlayalım istiyordum. O yıllarda şehirde bir konut sorunu olması nedeniyle evlerde pansiyoner-kiracı kalan çokmuş. Edebiyat severlere Esendal hatırlatması yapmaya gerek yok sanıyorum. Ev için Nazım Çerkeş'in evini temel aldım, 1945 yılında evle ilgili bir çalışma yapılmıştı. O evi modelleyerek ilerledik. Bir dönem mimarlar ve şehir tarihçileri eve çok ilgi göstermişler.Tipik Ankara evi olarak anlatılmış, ben şaşalı buluyordum ama hikâyede Nedim'in (Ve Vedat'ın elbette) yalnızlığını vurgulayan bir genişliği vardı, o bakımdan işlevseldi.

Sefa (Sofuoğlu) sosyal medyada paylaştı, alıntılıyorum:
"Levent Cantek hikayenin önemli karakterlerinin yaşadığı ve olayların geçeceği Nezihe’nin evini tam bir Ankara evi gibi olmasını istemişti. Bu konuda bana referans olabilecek (1 No'lu) görseli ve farklı acılarını yollamıştı. Ben de mimar kardeşim, dostum Cihan Can Türker’den rica ettim. Sağolsun o da beni kırmayıp, o kadar işinin gücünün içerisinde Levent Cantek'ten gelen görsel ve benim nasıl istediğimi belirten ayrıntılarla yolladığım taslağa göre benim işimi çok kolaylaştıracak basit 3D modellemeler yaptı. (2-4 ve 5 nolu görsel)) Cihan Can Türker’den gelen modellemeler üzerinde Levent ile bahçenin nasıl olması gerektiği konusunda çalıştık. Taslak üzerinde Levent önerilerini ve istediklerini yazdığı notlarla belirtti.(3 No’lu görsel). Bir kaç eskizden sonra Levent ile mutabık kalıp, Nezihe’nin evini bu şekilde kullandık. (6 No’lu görsel)"

Salı, Ocak 16, 2018

Pazartesi, Ocak 15, 2018

Disney Prensesleri




Betarice Loren isimli bir çizgi film sanatçısı-öğrencisi Disney'in üretimlerindeki prensesleri görsel olarak toparlayıp sıralamış. Filmlerdeki prenseslerin kıyafetlerini, geçirdikleri değişimleri görmek bakımından ilginç olmuş bu sıralama.

Şöyle ilginç tabii, tek tek bakınca, hele bugünden bakınca bir teki bile prenses gibi durmuyor. İletişim araçlarının yaygınlaştığı ilk dönemlerde, 19.Yüzyıl sonunda diyelim, sıradan insanların, farklı bir renk, farklı bir kumaş ya da kesimle dolaşan birini gördüğünde o kıyafeti giyen kişiyi hatırladığını, konuştuğunu, dönüp dönüp baktığını, imrendiğini biliyoruz. Saraylıların kıyafetleri uzun uzun anlatılır, yazılır ve konuşulurdu. Bunu niye anlatıyorum, prenseslerin kıyafetleriyle bir başka görünmeleri beklenirdi. Belki artık prenseslik inandırıcılığını yitirdi. Biraz da kıyafetler ulaşılabilir oldu, bir ayrıcalık olmaktan çıktı vs

Disney, her zaman çoğunluk değerlerine oynayan, popüleri kullanan ve popüleri belirleyen bir şirket oldu. Bu kadar zaman ayakta kalmasının sırrı da bu zaten. Belki de prenseslerin ulaşılabilir, taklit edilebilir ve aşılabilir modeller olduğunu da hissettirmek istedi çocuklara. Sonuçta, anneler babalar, çocuklarını güzelce giydirip, sarıp sarmalarken "prensesim" "prenses gibi oldun" filan derken çok da abartmıyor oldular böylelikle.

Cuma, Ocak 12, 2018

1951


Kardeşinin intiharı üzerine Ankara’ya gelmiş bir İstanbullu. Yel midir, toz mudur anlamıyor şehrin hırgürünü, siyasetin imlasını, upuzun hutbelerini. 

1951, çok eski ve çok uzak durmayan bir muammanın, her şeyin kullanılıp atıldığı bir dünyanın hikâyesi. Tenhaları, geceleri, muktedirleri... “Kahrolasın Ankara! Ne yaptın benim kardeşime?” 

Levent Cantek’in senaryosu ve Sefa Sofuoğlu’nun sakin çizgileriyle 1951,usul usul koyulaşan bir yenilginin grafik romanı.