Çarşamba, Ocak 14, 2015

Kurt'un Kur'an'ı


Pek hatırlanmıyor artık, eskiden daha çok kullanılırmış, “Kurt Kur’an’ı okumak” diye bir deyim vardır. Savaştan ve kapışmaktan başka çare kalmadığını anlatır, kimsenin kimseyi dinlemesine, konuşmasına, anlamasına gerek yoktur. Malumunuz, halk ağzına kurt düşerse, kuzu da gelir akla. Kurt, kuzuyla aynı Kur’anı okumaz. Okumasına da gerek yoktur, o, hikmetinden sual olunmaz Kurt’tur. Kurt ya da kuzu değilim derseniz, yandınız. Arada dursanız olmaz, kurtla gülüp kuzuyla ağlasanız hiç olmaz, kurdu ikna edeyim deseniz yine olmaz. Vakti kerahet gelmiştir. Charlie Hebdo Katliamı niye oldu? Sevdiğim, yıllarca ne yapıp ettiklerini takip etmeye çalıştığım çizerlerin ölümüne kahırlanarak, katillerini lanetleyerek soruyorum. Kim Kurt Kur’an’ı okumaya karar verdi?  (...)

Yazının tamamı için link

Perşembe, Ocak 08, 2015

Peygamber Sabrı


Yukarıdaki fotoğraf, "İslam Düşmanı" iddiasıyla katledilen 1934 doğumlu Wolinski'ye ait. Üç beş yıl önce, İstanbul ziyareti sırasında çekilmiş, Sultanahmet camiinde eskizler çiziyor defterine...

İnsan düşünmeden edemiyor, bir karikatüristimiz, bir sanatçımız başka bir dine ait ibadet evindeyken fotoğraflansaydı nasıl haberleştirilirdi acaba? Hain, yalaka, madrabaz, dönek denir miydi? Diyenler çıkardı herhalde, beş parmağın beşi bir değil...E demokrasi var...

Bugün işe giderken gördüm, Atakule'ye yakın bir yerde, Hoşdere caddesinin sonunda insanlar büyük bir kardanadam/kardankadın yapmışlar... Bir yüzü erkek, bir yüzü kadın, sırt sırta...Hoş, esprili, insanı gülümseten bir şey...Güzel diyorsun... Güzel insanlarmış yapanlar...

Sonra iş yerinde, dayanamadım, dünden beri hiç bakamadığım katliam görüntülerini açtım. Katillerden biri, yerde yaralı yatan, Müslüman olduğu söylenen bir polisi tak diye acımacızca öldürüyordu. Rapçi olacakken katil olan, kendini kahraman sanan, yaşlıları, yaralıları öldüren bir mücahit...Bu da insan...

Dünden beri memleketin öfkeli fanatikleri önce kederlenen her kim varsa onlara höykürüp saydırarak acılarını yarıştırıyor sonra "zamanlama manidar", "niye şimdi bu oldu olay" türünden akılları sıra zeka gösterisi yapıp büyükleniyorlar. Bu vasatlıkla, itiraf edelim, ilk kez karşılaşmıyoruz, kuşaktan kuşağa aktarıyoruz, öyle anlaşılıyor.

Akılları onlara kalsın, şunu konuşalım: acı yarıştırılmaz, hele ortada kan varsa, katil varsa ayıptır, günahtır, ahlaken utanılacak bir pervasızlıktır... Şuncacık merhamet kırıntısını dahi bilmiyor muyuz?

Ben yukarıda fotoğrafını gördüğünüz Wolinski'nin çizgilerini, esprilerini, yapıp ettiklerini biliyorum. Cabu'yu, Charb'ı biliyorum. En az 25 yıldır biliyorum. Katledilmişler, üzülüyorum. İnsanların sırf üzüldüm diye bana garezlenmelerini anlamıyorum, polisler şehit olurken, Filistin'de Müslümanlar ölürken niye sustun deme hakkını nerden buluyorlar şaşırıyorum. Cevabımla ilgileneceklerini bile sanmıyorum. Ben kimseye sen niye üzülmüyorsun diyemem. Aklım almıyor, ama bırakın da sevinenleri de onaylamayayım. Bu kadar basit bir insani ilkeyi öğretemedik mi biz insanlarımıza?

Arkadaşlarım bana niye şaşırıyorsun diyor. Şaşıracağım, insan olan şaşırır. İnsan olan irkilir. Şaşırmazsam, yaralıları, yaşlıları öldüren katillere, o katilleri alkışlayanlara benzerim. Benzemeyeceğim.

Her büyük kutsal kitap,  Adem'le değil, dikkatle okuyun, din ile değil, Adem'le vicdanının hikâyesiyle başlar... Nuh'un hikâyesini düşünün, Nuh kıvranıyor, yağmur, sel, gemi, hepsi bahane... Kasıp kavruluyor...Peygamber sabrı diyoruz, niye diyoruz? Bu kadar mı zor merhamet göstermek...Bu kadar mı zor merhamet gösterenleri kabullenmek...

Bu kavga edenler, höykürenler, yaftalayanlar dini savunmuyorlar, ifade özgürlüğüne ve demokrasiye, kendileriyle aynı fikirde olamayanlara saldırıyorlar, katlanamıyorlar. 

Peygamberin sabrı var, intikamı yok... İntikam filimlerde oluyor, onlar da yaşlıları öldürmüyorlar.

Çarşamba, Ocak 07, 2015

#CharlieHebdo


Kahredici birşey oldu, bir beş yıldır falan olur mu olacak mı diye beklenen, korkulan şey gerçekleşti. Charlie Hebdo'ya saldırıldı ve üç ayrı kuşaktan ünlü çizerler, neşeli, sevimli, hınzır adamlar katledilldiler. Akıl alır gibi değil...

Charlie Hebdo, yabancı düşmanlarını, bağnazlığı, sağ politikaları eleştiren bir dergidir. Derdi Müslümanlık değil bütün dinlerdir. Bilen var mı? Pek yok. Varsa yoksa iki karikatür gösteriliyor. İsrail politikalarına yönelik eleştirileri o kadar yoğundur ki, Türkiye'de o ölçüde eleştiri yapılmıyor örneğin. Kimin umurunda? Millet ciyaklıyor... Ne hakla üzülürsün Filistin'de insanlar ölürken nerdeydin filan...

Yüreğim elvermedi, tek bir görüntüye bakamadım... Sesler geliyor, birileri konuşuyor vır vır...Duydukça tepem atmaya başladı. Neredeyse herkes cinayetleri kınıyor ve ama diye başlayarak pozcu cümleler kuruyorlar, söylediklerine inanmadıklarını gösteren samimiyetsiz ifadeler sarfediyorlar...Diyorlar ki inancın mizahı olmazmış.

Niye olmaz? Bal gibi olur ve oluyor da... Türkiye'de Müslümanlık dışında diğer dinlerin mizahı yapılmıyor mu mesela... Demokrasi varsa, ki var, kanunlar çerçevesinde her türlü düşüncenin ifade edilebilmesi bir haksa, din hakkında da yazılır ve çizilir. Ceza kanunu ve ceza ile ilişkili içtihat geleneği, ayrıksı düşüncenin varlığının teminatıdır, belirleyicisidir. Charlie Hebdo, yerel mahkemelere götürülmedi mi? Eleştirileri yüzünden kendi ülkesinde eleştirilmedi mi?

Ben bir fikre katılmayabilirim, sen katılmayabilirsin ama birileri de bu fikri söyleyebilmeliler. Lafa gelince herkes bu yazdıklarımı bir ağızda sıralıyor. E peki niye inancın mizahı olmaz? Charlie Hebdo, dinlere inanmıyordu, din adamlarına inanmıyordu. E böyle diye öldürüldüler, öldürülmeyi hak mı ettiler? Öldürülünce lafı evirip çevirip su testisi su yolunda kırıldı mı diyeceğiz?

Bana bir Müslüman, Kur'an'da katli vaciptir emrini göstersin...Allahın verdiği canı alma hakkını kim veriyor bir anlatsın...

Merhamet, öğrenilen ve öğretilen bir hissiyat, ben bu memlekette merhametin öğretilmediğini düşünüyorum. Yukarda yazdığım son derece basit argümana bile sahip değil insanlar...

Çok kötü, çok üzgünüm...

"Mizah, hayatın dili, bütün seslerin en dayanıklısı. Kahkahanın patronu, özeti gözyaşının. Yasak edilenin hikâyesi."

Salı, Ocak 06, 2015

Ressamın Takvimi


Zengin bir adam, raflarda tozlanan, hatırlanmayan kitapların yazarından, o çok sevdiği ressamdan şirketi için bir takvim yapmasını ister. 
Ressam, takvimini yazmaya başlar.

Zenci okulu, Andy Warhol, kataloglar, bebek patikleri, pastel boyaları, Ulus’ta bir otel, Posta Caddesi’nde vicdan, kalecik karası, 1984, Almanya’da can çekişen bir başka ressam, yeşil kapaklı günlük, çilek tarlası, can eriği… 

Erdal Ateş, bazen soğuk ama her zaman insanın içine işleyen bir serinlikle anlatıyor. Ressamları, insanları, saplantıları, arzuları, tutunma telaşını…

Ressamın takvimi kısa hikâye güzelliğinde…

Cuma, Ocak 02, 2015

Seyrüsefer Defteri 54



Meydan, ilginç bir belgesel, insan ister istemez kıyaslamalar yapıyor, biz nasılız, onlar nasıl, neyimiz farklı (30 Aralık). + Judge, güzel film. Amerikan tarzı iyi drama (29 Aralık). + The Railway Man, dağınık bir film, geçmişle hesaplamayı tetikleyen şey açık seçik belirginleşememiş (28 Aralık). + Tuna ile Madagaskar Penguenleri'ne gittik, eğlenceliydi, Forever Kowalski! (27 Aralık).+ Stonehearst Asylum (2014) sürprizler var ve hiç kesilmeyecek duygusuyla filme başlamışlar, karakterler derinleşememiş (26 Aralık). + Coriolanus, yeni bir Şekspir yorumu-uyarlaması. Hem sadakat var hem bugün olamamış, tiyatro kalmış (25 Aralık). + Tusk , yakın zamanlarda seyrettiğim en tuhaf filmlerden, bir mizahı var ama yönetmen mizahına aşık olmuş (24 Aralık). + Horns, maneviyatçı bir film, ilginç tarafları var, teenage kategorisinde (23 Aralık). + Hercules, çizgi roman uyarlaması, esprili yerleri var, haliyle naif, finaldeki entrikayı kurabilse bu nafiliği aşabilirmiş (22 Aralık). + The Equalizer (2014) iyi ve kötüyü doğru anlatan tutarlı bir aksiyon (21 Aralık). + Teenage Mutant Ninja Turtles (2014), ana hikaye yinelenmiş, karakterler derinleşememiş, güzel kız ve efektlere bırakmışlar filmi (20 Aralık). + Invasion, senaryo çok fazla Kidman'a dayanmış (19 Aralık). + Before I Go to Sleep (2014) büyük film olabilirmiş, kaçırılmış, 77 dakikada boşuna kalmamış, ilginç senaryo (18 Aralık). + Fury, klişe hikaye ama izlettiriyor (17 Aralık). + Salem Sea1 Ep. 1 ve 2'yi seyrettim (16 Aralık). + Hello Ladies The Movie (2014), uzun bir dizi bölümü gibi, film olamamış ama sevimli (15 Aralık). + Miss Meadows (2014), kara film gibi başlıyor, mutlu sona bağlıyor, vasatlaşıyor (14 Aralık). + Marco Polo (2014) Sea1 Ep 1 ve 2'yi seyrettim (13 Aralık). + Predestination (2014), hikâye daha ilk dakikadan nereye varacağını gösteriyor. Dönem filmi olmasına rağmen mekan kullanımındaki tasarruf ilgi çekici. (12 Aralık). + Fargo Sea 1 Ep. 9 ve 10'u seyrettim (11 Aralık).+ Vaterfreuden, Alaman gişe filmi, vasat (10 Aralık). + Lord of the Flies (1963) roman o kadar güçlü ki... Kim çekse seyrettirir (9 Aralık). + The Expendables 3 (2014), o kadar kalabalık ki kimse oynayamıyor (8 Aralık). + Fargo Sea 1 Ep. 7 ve 8'i seyrettim (7 Aralık).+  Die Frau hinter der Wand, ilginç bir gerilim, hafif tempolu, hafif erotik, Avrupalı (6 Aralık). + As Above So Below (2014) bu tarz filmlerin temel motivasyonunu anlamıyorum ama yine de izliyorum (5 Aralık).+  Fargo Sea 1 Ep. 5 ve 6'yı seyrettim (4 Aralık).+  Uçaklar 2, ilk filmin gerisinde kalmış (3 Aralık). + Constantine dizisi vasat altıymış, hiç anlamamışlar (2 Aralık). + That Awkward Moment (2014), klişe bir erkek dayanışması, bekar kalıcaz lan filmi (1 Aralık).