![]() |
Çarşamba, Nisan 03, 2024
Renkler
Salı, Nisan 02, 2024
Seyrüsefer Defteri 158-159
![]() |
![]() |
![]() |
Pazartesi, Nisan 01, 2024
Bir ümit
![]() |
Uzun zamandır bir hobi gibi, seçim araştırma şirket yöneticilerinin açıklamalarını, Türkiye değerlendirmelerini izliyorum. Böyle konuşmayı sevmiyorum ama söylemesem olmaz, okuduklarımda sahiden parlak bir fikir, yeni bir zihinsel açılım ve doğru bir tespit göremiyorum, "keçi boynuzu" misali laf kalabalığı ve pozörlük dışında bir şeyle karşılaşmıyorum.
Ve evet, yine aynısı oldu ve yine bilemediler... O kadar veri topluyorlar, daha doğru çıkarımlar yapabilmeleri ve daha çok bilmeleri gerekiyor diye düşünüyor insan... Ama olmuyor...
E niye olmuyor ?
Göç dalgaları, savaş ekonomisi, kıtlık, para deveranları, süregelen tüketim çılgınlığı, kaotik bir çokseslilik, başta kamu borçları olmak üzere çözülmesi imkansız sorunlarla uğraşan devletler, artan nüfus, o nüfusa yetmeyen kaynaklar falan filan... Toplumsal çoğunluk hoşgörü, demokrasi, eşit mesafe, eşit adalet, siyaseten doğruculuk filan istemiyor. Dünyanın her kültüründe reaksiyoner ve populist sağcılar oylarını artırıyorlar. Tahammülsüz, "dediğim dedik" tek adamlar öne çıkıyor.
Bizde ne oldu da, mevcut iktidar, birinci parti olamadı... Eğer mesele ekonomik sıkıntılarsa, geçen yıl da bu sorunlarla yaşıyorduk, tam da bütün dünya "bize benzemeye başlamışken" parti ve lideri bu yenilgiyle "nasıl ve niye" karşılaştı... Dünyanın tersine mi gidiyoruz, Putin, yüzde 88'le bir kere daha seçildi mesela.
Neler oluyor? Evet, parti, her seçimde küçülüyor ve oy kaybediyordu ama "kayyum atansın" diyen sağlam bir seçmen tabanı da vardı. Ben genel olarak milletin sağduyusu filan öyle şeylere hiç inanmam. Ekonomik krizin her zaman ve mutlak bir belirleyen olmadığını düşünürüm. Türkiye'nin en yoksul yüz (100) ilçesinde kimler kazanmış bir bakarsanız, ne dediğim daha iyi anlaşılabilir. Yoksullar, genellikle "tek adam" ve "tek parti" severler diyeceğim, derdimi tam anlatamamış olacağım.
Hasılı, bu seçimde neymiş-niye olmuş düşünüyor ve söylenenleri merakla dinliyorum.
Ne ki, izlemesi eğlenceli elbette, bunca yılın hükümranlarının şaşkınlığını, açıklama telaşını görmek sahiden ilginç...Kahır çekenler, bir ümitle gülümsüyor, ben de gülümsüyorum.
![]() |
Pazar, Mart 31, 2024
Makas
![]() |
1949'da ne olmuş da bu çizilmiş gibi bir soruya cevap arayalım mı? Doğrusu sol tarih açısından pek de önemli bir şey olmuyor, 1947 TKP Davası, DTCF Tasfiyesi, sol partilerin kapatılması filan derken ortada "solcu" namına kimse bırakılmıyor. Yani 1949'da muhalif ses var diyemeyiz. Rejim çok daha önce kendini sol düşünceye kapatıyor çünkü.
Şu söylenebilir, yoktan var ediliyor diyebiliriz, Soğuk Savaş ikliminde Amerika'dan destek beklediğimiz için "Komünizm tehlikesi" varmış gibi davranıyor, abartıyoruz. Refleks gösteriyoruz, refleks de temrin ve tekrar ile olur. Söylenip duruyoruz.
Cumartesi, Mart 30, 2024
Yolpalas Cinayeti
![]() |
Önemli romanlarımızın tamamının önce gazetelerde tefrika edildiğini, siparişle yazıldığını, gazete okurunun beklentilerine göre biçimlendirildiğini aklımızda tutalım. Hatta sadece ilgi gören tefrikaların kitaplaştığını, yazarların telif gelirlerini asıl olarak gazetelerden aldığını da hatırlayalım.
Yani romanlar, hele cumhuriyetin ilk altmış yılında popüler kültürün bir parçasıydı ve olması için de özel çaba gösterilirdi. Radyo ve televizyon reklamları yapılırdı, duvarlara afişler yapıştırılırdı. Duyardık, "bilmem kimin yeni romanı gazeteniz Hürriyet'te" filan...
Ah vah etmenin de bir manası yok, popüler kültür değişen bir şey, örneğin romanlar radyoya da uyarlanırdı, onları da unuttuk... Sonra televizyon çıktı, mecra değiştikçe roman eğlence niteliğinden uzaklaştı, her mecra kendi yıldızlarını çıkardı filan... Uzun hikayeler aslında...
Tefrika edilen romanların nasıl duyurulduğunu, nasıl görselleştirildiğini hep merak eder, takip etmeye, bulmaya çalışırım. Çünkü romanlar gazetenin tirajını artırsın istendiği için reklamlarla duyuruluyor, iyi ressamlar eliyle görselleştiriliyordu. Ben tefrika döneminin sonlarına yetiştim ama Hürriyet'te Yıldız Cıbıroğlu'nun Yaşar Kemal'in İnce Memed romanına her gün ilüstrasyon çizdiğini hatırlıyorum. İddialı bir işti ve İnce Memed tam sayfa yayımlanırdı.
Yukarıdaki ilüstrasyon, otuzlu yılların ünlü çoksatar magazin dergisi Yedigün'den... Münif Fehim, Yolpalas Cinayeti için çizmiş, tefrika kapaktan okuyucuya duyurulmuş.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)








