Salı, Mayıs 09, 2023

Zirvede yalnızlık

 Çizgi: Berat Pekmezci 

Yapay zikaa

Tiviter'da eğlencelik (!) bir şey varmış, işte hediye almak istediğin birisinin adresini yazdığında yapay zeka sana önerilerde bulunuyormuş. 

Denemek için kendi adresimi yazdım, çeşitli konularda hediye önerileri yaptı, matrak olduğu için paylaşayım istedim, çizgi romanları sevdiğimi düşünerek üç kitap ismi vermiş, üçü de çok bilinen kitaplar, eğer türle ilgili biriysem önerilen şeyleri bu yaşa kadar okumamış olmam imkansız gibi bir şey, sonra neden bilmiyorum, muhtemelen çizgi roman sevdiğime göre, Tolkien da severim diye düşünmüş, o fasıldan bir şeyler sıralamış... 

Büyük beklentilerim yoktu, ergence bir şey çıkacağını, yapay zekanın çok Amerikalı, çok Holivut merkezli "düşündüğünü" tahmin ediyordum, e yanılmadım.

Twiter, global popüler kültürün en önemli medium'u... Ulusalda ve yerelde ayrı ayrı karşılıkları var, ama her nerede nasıl gelişirse gelişsin, asıl olarak İngilizce konuşan ve epeyce Amerikalı bir şey var ortada... Netflix, dünyaya yayılırken, yerel olanın yerelliğini koruyarak dünyaya takdim etmek gibi iddiası vardı, mümkün olmadı, yapamadılar... Hemen her üretim, birbirine benzemeye, yerelliğini kaybetmeye başladı...

Yapay zeka, bir ortalama gösteriyor bize...Benzeştiren, birörnekleştiren fikir ve eğilimleri özetliyor... Çizgi roman denildiğinde benim aklıma Sandman'in gelmemesi çok da "popi" değil yani...Veya etkisi yok...

Pazartesi, Mayıs 08, 2023

İşe güce bakmak

Bozkır’ın yeni sezonu için platform ile anlaştığımı duyurduktan sonra, çeşitli biçimlerde reaksiyonlar aldım, içlerinde tebrikler, nasıl yazmam, hangi oyuncuları oynatmam gerektiğini söyleyenler, eleştirenler, kahredenler oldu… Bunların olacağını bilmiyor değildim…

Bir iş popülerleştikçe, yayın mecrasına, üreticilerine veya içeriğe bağlı olarak daha geniş bir seyirciye ulaştıkça beğenme-beğenmeme ölçütleri inanılmaz çeşitleniyor, dışarıdan bakıldığında yan yana gelemeyeceğini düşündüğünüz pek çok insan aynı hikayeyi sevebiliyor…

İlk yıllarımda çok şaşırırdım, yaptığım işleri siyaseten öyle insanlar beğeniyordu ki, aa diyordum bir yerde yanlış yapıyorum, beni beğenmemeleri gerekiyor…

Popüler kültürün sızmaları, yaygınlaşma biçimi çok kolay tarif edilebilir bir şey değil. 

Yeni bir şey söylemiyorsun denebilir, elbette söylemiyorum ama kolay unutulduğunu anlatmaya çalışıyorum. Bu kadar çok yorum, tavsiye, övgü, eleştiri ve küfrün olduğu bir yerde üretim yapmak, genel izleyiciyi memnun etmek kolay değil… Üretimle ilgili çok fazla belirleyen var, tüketiciler (sadece oyuncu fanları da değil) söz sahibi olmak istiyor, üretimde belirleyici olduklarına inanıyorlar vs…Popüler olan hakkında konuşmak insanlara kolay geliyor veya... 

Genel olarak yapmak istediğim şey, popüler kültürün imkanlarını kullanarak muhalif bir anlatı geliştirmek ve kendi dünyama ilişkin bir şeyler söyleyebilmek...Yazması kolay ama bunu yapabilmek her bakımdan bir mücadele gerektiriyor, her şeyden önce yapılan iş çok pahalı, maliyetlerle uğraşmak zorundasınız... Üretirken klişeleri kullanmak ve klişelere karşı durmak zorundasınız... Yüksek bir rekabet var, sürat var, zamana karşı üretiyorsunuz filan... 

İlk sezon olmasaydı, ikincisi olmazdı veya ikincisi başarılı olduğu için üçüncüsünü istediler. Birinci sezon ile ikincisi arasında beş yıl vardı, bu defa öyle olmayacak gibi duruyor. Dijital platformlarda bir işin devamı abonelik getirmesine ve içerde bölümlerin izlenmesine bağlı... İlk sezonla ikinci sezonun arasındaki izlenme farkı, ikincisi lehine çok farklı... 

İkinci sezonda sadece senaryo yazmakla kalmayıp işe dahil olmamın en temel sebebi şu... Doğru ya da yanlış, bir his taşıyordum, ben olursam, bazı şeyler daha iyi olabilir gibi bir inanışım vardı ve yaptığım işle arkasını getirmek, üçüncü sezonu istetmek istiyordum. Kısmen bunu başardığımı düşünüyorum, üstüne koyarsam mutlu olurum. 

Yazılanlara tek tek cevap vermiyorum çünkü, attığım tivit, bir gün içinde yüz yirmi bin kez görüntülenmişti, bu çokluk, süresiz bir meşguliyet demek, asıl işime, hikayeciliğe odaklanmam daha doğru olur diye düşünüyorum. 

Pazar, Mayıs 07, 2023

Bakışlar

Benim tahminim, altmışlı yılların ikinci yarısından bir fotoğraf... Mekanın şipşakçısı, dansözün yaklaştığı her masayı, her müşteriyi gözleyerek flaşı patlatıyor...

Fotoğrafın az bulunduğu zamanlarda çerçeveye dahil olan herkese tuhaf bir neşe ve istemsiz bir sırtarma gelirdi, dansöz ile beyfendinin hemen arkasındakiler kıkırdıyorlar. 

Dansözün cilvesi, vizörden fotoğrafa bakacak bizlere mi, yoksa fotoğrafçıya mı, orası karışık... Arka masadakiler "Selami abi, amman yenge görmesin" türü bayık bir espri yapıyorlar gibi... Sevilen bir gülme vesilesidir, hele gece hayatına pek karışmayanlar için...Nıhanıha efektiyle düşünülebilir... 

Beyfendinin dansöze ve yine masada oturan hanfendinin beyfendiye olan bakışına takıldım. 

Kadın şaşkın bir "sen hayırdır" bakışı atmış, Atıf Kaptan'ı hatırlatan beyfendinin bakışı ise ne desem olmayacak ama bir şehevilik taşıyor...

Bu fotoğraf biraz daha yeni, yetmişli yıllardan olmalı, Galata Kulesindeki eğlence mekanlarından birinde çekilmiş, lokasyonu resmin arkasındaki damgadan çıkarttım, dansöz "çingene kostümüyle" sahne almış, turistik bir tasarım olduğu anlaşılıyor... ay em turkish dilayt beybisi, kam kam...

Dansöz ile müşteri cilve faslından bakışmışlar... İkisi de fotoğraf çekildiğinin farkında ve o farkındalıkla poz vermişler... 

Beyfendinin dansözlerle çekilmiş başka bir fotoğrafı daha var elimde, terekesinden çıktığına göre ölümüne kadar saklamış ve önemsemiş... Bakıp bakıp gülümseyeceği (ve gururlanacağı) tatlı bir hatıra mı saymış yoksa bu resim bulunsun (neler neler yaşadım bilinsin mi) istemiş, haliyle belirsiz. Malum, günlük yazarsın, kendine yazarsın ama birilerinin okumasını da istersin... Yoksa niye yazasın-niye saklayasın...

Fotoğrafçı da biliyor bunu, dans ederek yanaşan dansöz de...Uçup gitmesin o dokunmalar, bakışmalar... "Ne iş yapıyorsunuz beyfendi..." "Aaa gerçekten miii?"

Cumartesi, Mayıs 06, 2023

Bozkır 3.Sezon

#Bozkır üçüncü sezon için BluTv ile anlaştım. Sekiz bölümlük yeni senaryoyu 1 Ekim'de teslim edeceğim. Sonrası 2024'te gerçekleşir gibi görünüyor. Bana güvenenlere ve yol arkadaşlarıma teşekkür ederim, onlar olmasa bu yeni serüvene başlayamazdım...

Araman

Meraklıları en azından ismen aşinadır, Orhan Çakıroğlu isimli bir polisiye serimiz var, fırsat bulup okuyabilmiş değilim, kırklı yıllarda popüler olmuş, fasikül ve kitap olarak yayımlanmış, bugün hatırlanmadığına göre, zamana direnebilecek nitelikte olmayabilir endişesi-şüphesi taşıyorum, bu kadar meraklı ve yayıncı varken, yeniden günyüzüne çıkması gerekirdi.

Önsözde bir sözcük ilgimi çekti, baktım içeride de çok geçiyor, "Araman"... anladığım kadarıyla polis hafiyesi demek istenmiş, serinin yazarı Murat Akdoğan böyle bir nitelemeyi tercih etmiş... Oysa o gün  kimse kimseye böyle hitap etmiyor, böyle bir ünvan ya da meslek yok... Bugün zaten hiç bilinmiyor, sözlüklerde geçmiyor... İnsan böyle bir uydurmaya neden gerek duyulduğunu merak ediyor... Kahramanı ve anlatıyı daha modern göstereceğini düşünmüş olabilirler mi? Ataç'ın sürekli sözcük ürettiği bir dönemdeyiz, e yazarımız ondan etkilenmiş olabilir mi?