Pazar, Haziran 06, 2021

Yunus ve Nurettin

Geçtiğimiz günlerde az bulunan çizgi romanlardan biri elime geçti, muhtemelen üreticisi tarafından basılmış, az satan bir yayın olduğu için görememişim. Yılların alışkanlığı, yerli üretimleri kaçırmamaya çalışıyorum. Dertli Dolap'a da sahaflardan ulaştım. 

1997 tarihli çalışmayı, Harun Gülseven hazırlamış, teknik olarak zaafiyetleri olmakla birlikte, iştahla çizildiği, emek verildiği anlaşılıyor. İslami çizgi roman denilebilecek bir tarzdan söz edeceksek, çalışma o bağlamda hatırlanabilecek nitelikte...

Çalışmadan çok aşağıda bir karesini paylaştığım bölüm ilgimi çekti, anlaşılan o ki, albümün üreticisi, Yaşar Nuri Öztürk'ü sevmiyor(muş), öyle ki, onu, Yunus Emre'ye zorluk çıkaran Baş Müderris olarak resmetmiş, köse, bodur ve haris göstermiş. 

Yakınen de tanıyor veya sadece medyadan izliyor olabilir, o kadarını bilmiyorum, her ne olursa olsun, Yunus Emre'nin karşısında Köse Nurettin olarak konumlandırılması bana enteresan geldi. Çünkü siz bugünü eserinize taşırsanız, o günlerin bir otoritesini Yunus'un karşısına çıkarırsanız, bu Yunus Emre'yi de "başka" anlatmışsınız demektir.  


Cumartesi, Haziran 05, 2021

Tampon

Fotoğraf bana sevimli geliyor, hafif topluca görünen ama üstüne oturan dar bir kıyafet giymekten geri durmayan, bedeniyle barışık, güleç bir kadın var merkezde... tahminen söylüyorum, ellili yıllarda çekilmiş... Araba, İstanbul plakalı ama mekan kış turizmini hatırlatan yerlerden biri gibi, sanki Uludağ...

Kime göstersem, Türkiye mi dedi, bizim buralar değilmiş gibi baktı bir süre... İstanbul plaka olmasa... kimseleri ikna edemezdim. Belki kadınların kıyafetleri, belki poz veren kadının Cermen gürbüzlüğünü andıran çehresi... Çatılardaki süslemeler filan insanlara "yok ya değil" dedirtiyordu.

Çocukluğumda bir şehirlerarası yolculukta Bolu'da kısa süreliğine bir yerde durmuştuk, yetmişli yıllardı, en fazla dokuz yaşındaydım, mekan beni çok etkilemişti, yıllarca filmlerde ne zaman karlı bir dağ ve kayak merkezi görsem orayı hatırladım. 

Fotoğrafı o sebeple sevmiş olabilirim. 
 

Dünyaya dönüş

Netflix için iki film yazıyordum, ikincisini Salı günü gönderdim, mutluyum, dünyaya döndüm, iki hafta dinlenip BluTv için Bozkır ikinci sezona başlayacağım.

Çarşamba, Haziran 02, 2021

Ucuz bir Otel Odasında


Bir Norem ilüstrasyonu, tahmini olarak söylüyorum: yetmişli yıllarda çizilmiş. Çocukluktan gelen bir alışkanlık (büyülenme) diyelim, hikayesi olan görseli severim. Kadın kapıyı açınca arkadaki adamın silahı düşüyor. Jön kardeşimiz ceket cebinden kurşun sıkıyor ve trençkotlu diğer kötü adamı vuruyor. Kötü adamlar, muhtemelen Nazi... ellerinde Luger var çünkü. Casusluk işi olmalı bu. Bir James Bond çeşitlemesi. Şahane tabii...Trençkot, Stetson fötr şapka, saç kesimleri şu bu...

Sahne ucuz bir otelde geçiyor olmalı, somyadan anlaşlıyor. Frapanlığın zirvesiyse sarışın kadın: mini etekli ve göğüsleri dikkat çekecek ölçüde belirginleştirilmiş. Hem kadın çizeceksin hem de onu erotikleştirmeyeceksin, mümkün değil...

Earl Norem, esasen casusluk ve polisiye türünün çizeri değil. Amerikan piyasası onu Kılıç ve Büyü hikayelerine yönlendirdi. Biz de onu Conan kapaklarıyla tanıyoruz. Çıplak erkek ve kadınlar, kılıçlı kavgalar, duman ve kan efektlerine daha çok başvurdu. Büyük çizerdi, piyasa neyi görmek ister onu bilirdi.

Pazartesi, Mayıs 31, 2021

Dübara

Muhtemelen iki aile, belki dünürler "tavla atarkene" fotoğraf çekinek demişler... Dizilmişler. En genç iki tanesi kameraya bakmış, diğerleri bildiğin oynamışlar... Amcaların ise dünya umurunda değil. Dübara... oyun gitti bağıra bağıra... 
 

Pazar, Mayıs 30, 2021

Tekinsiz Süvari


Frazetta'nın Rider ilüstrasyonu. Fonda bulutlar arasında bir dolunay ve esrarengiz bir şato var. Resmi kaplayan ise kamburu çıkartacak ölçüde öne doğru bükülmüş maskeli bir atlı. Pelerine sarılmış, atın boynuna doğru yatırılmış bir silahı var. At beyaz olsa bu adam bir kahraman diyebiliriz ama değil, Frazetta siyahi muğlaklığı sever, iyi mi kötü mü ölçemezsiniz. Şiddete yatkın erkekler resmeder, her an öldürebilecek gibidir çizdiği adamlar ya da etrafı zaten cesetlerle doludur, öldürmüştür.

Frazetta hep korkutucu olmayı istemiş, ürkütmek, bilinen ferah ve cezbedici kapak estetiğini değiştirmek istemiş. Anaakım medya böylesi bir koyuluğu öne çıkartmaz. Kullanabilir ama sürekli kılmaz. Okuyucu karanlığı sevmez diye düşünür. Bu kadar siyah, tiraj düşürür diye endişe edilir. Frazetta, itibarlı bir çizer, büyülü bir koyuluğun markası olmasa marjinal kalabilirdi.

Böyle bir tür var ve Frazetta da bu türe katkıda bulunmuş diyebilirsiniz. Mesele müşteri ne istiyorsa onu çizmek değil. Frazetta çizdiği görsel estetiğiyle o türü başkalaştırmış biri. Fantastik denildiğinde, "fantasy art" denildiğinde ilk akla gelen bir isim. Bazen biri çıkıyor ve içinde olduğu mecrayı üretimleriyle doldurabiliyor.

The Rider'a bugün bakarken büyük bir abartı ve klişeler görüyorum, bir eskime de var aslında, böyle değil artık kapaklar dedirtiyor, öte yandan bu resmin ilginçliğini azaltmıyor. İlginç, grotesk, ürkünç, trash, maceracı ve sanat...Hepsi birarada. [2013]