Çarşamba, Ocak 13, 2016

Barış İçin Edebiyatçılar İnisiyatifi



“Barış İçin Akademisyenler İnisiyatifinin, 11 Ocak 2016 tarihinde hükümete yaptığı barış ve müzakare çağrısına, kalbimiz ve kalemimizle katılıyoruz. Düşünce ve ifade özgürlüğünün engellenmesini reddediyoruz. Eşitlik ve barışın yanındayız. Yaşam hakkının yanındayız. Özgür düşüncenin yanındayız. Ama’sız fakat’sız eğer’siz: Bu suça ortak olmayacağız!  Barış İçin Akademisyenler İnisiyatifi’nin, yanındayız.” 

Barış İçin Edebiyatçılar İnisiyatifi

Cumartesi, Ocak 09, 2016

Trenler Çıldırırsa


Ege rampalarında kürek kebabı, Konya Ovası’nda matara çayı… Ateşçi küreğine et yatırılır, ocağa salınır; üstüne de demir matarada demlenmiş çay… Güzel! Hep güzel değil ama her şey. Trenler eskiyor, raylar kayboluyor, makinistler unutuluyor… Hikâyeler birbirine
karışıyor…

Mümtaz’la Ayşe’nin, Caner’le Mücella’nın içtiği öğlen rakıları. Gizli kapaklı ilişkiler. Cürmü meşhut. Ardından gelen boşanmalar, evlilikler; fokurdayan dedikodu kazanları… Trenler Çıldırırsa bir lokomotiften diğerine geçerken yönümüzü şaşırdığımız alengirli bir anlatı.

Tren tutkunlarının, meşum kadınların, dolambaçlı işler çeviren erkeklerin paralel ilerleyen yollarına makaslar ekleyerek, hepsini aynı istasyonda buluşturuyor Orhan Berent.

Cuma, Ocak 08, 2016

Ankara Kitap Fuarı


8-17 Ocak arası Ankara Kitap Fuarı'ndayız...

Yılın Kısacık Dökümü


Eksik saymış olabilirim, 2015'te 42 Türkçe Edebiyat kitabı yayınlamışız, 15'i ilk kitap, yeni yazar olmuş...42/15... Her üç kitaptan biri yeni yazar ve ilk kitap...

Hep Ankara kitabı yayınlıyor deniyor, onu da saydım, sayıyla 3 tane Ankara'da geçen kitap çıkmış... 42/3 için insaf diyorum...Bu mudur gözünüze batan, yuh size...

Ha bir de "hep erkek hep erkek" deniyor, onu da saydım. Bu yıl 10 kadın yazar yayınlamışız, 6'sı yeni yazar-ilk kitap...42'de 10... Az mı az...Kaç tane dosya geliyor, kaçını yayınlıyoruz meselesi de var tabii...Yoktan varedemiyoruz.

Var-yok demişken bir de şu var, Türkiye'de epeyce yayınevi var, bu rakamları bir karşılaştırmak lazım... Kim ne kadar, neyi yayınlıyor, ileride sayan çıkar mutlaka...

Ucunda Ölüm Var


Ölüyorum.
Bu kez sahiden ölüyorum.
Gelecek misin yasıma?
Boz Atlı Hızır gibi son nefesime yetişecek misin?
Ucunda ölüm var Heves Ali’m, ucunda elbette ölüm var.
Gelmeyeceksen, elini son kez omzuma koymayacak, alnımı öpüp yolculamayacaksan, bağışlanma dilemeyeceksen; adını aldığın Ali hakkına söyle bari: Sahiden sevdin mi beni?

Kederli sözlerin, kurumuş gözlerin, tozlu yolların, saklanan mendillerin, içli kıpırdanmaların misafiri, cenazelerin duacısı, hikâyelerin sırdaşı… Dünya ölümlü, gün akşamlı… Son Ağıtçı, Heves Ali’yi arıyor. Evlerde, sokaklarda, dere boylarında, raylarda, uzayıp giden bozkırda… Heveeeessss diyerek susuyor. Bana hikâyeni anlat, ağıdını yakacağım.

Ucunda Ölüm Var, yarım asır süren bir aşk hikâyesi. Yalpalayan, şehirden şehire gezinen, derman arayan, sayıklayan, hatırlayan, rüya çağıran ince bir ah!

Kemal Varol, maharetle memleketi anlatıyor, güneşin içinde doğup battığı bir roman anlatıyor. Masalsı, gürül gürül, ölmeye yatan.