Perşembe, Nisan 10, 2014

Emanet Şehir Yarın Çıkıyor




Emanet Şehir, ilk haliyle, geçen yıl yayınlanan Dumankara, Hayat Bir Yangındı albümü için yazdığım sekiz sayfalık bir hikâyeydi; yine Berat çizecekti, yetiştirememiş, dâhil edememiştik. Yazarken aklımda Ankara’da, 1950 öncesi yıllarda, İnönü dönemiyle (1938-1950) özdeşleştirilebilecek entelektüel havayı kıyısından köşesinden anlatmak vardı. O yıllarda, klasikler denilen, sanat, edebiyat ve felsefenin temel kitapları, Bakanlık eliyle tercüme ediliyor, çok sayıda kültürlü ve yetenekli insan bu iş için istihdam ediliyordu. Ankara küçük yer, bir avuç entelektüel ve gidilebilecek üç beş mekân var… O insanlar kabile gibi bir arada dolaşıyor, birlikte yaşıyorlar. Akşam toplantıları, hafta sonu gezmeleri, Baraj kıyısında piknikler, aşklar, çekememezlikler, küçük facialar, içkili yemekler, sanat sohbetleri şu bu… Sonra birdenbire o iklim değişiyor. Önce “sıcak”, sonra “soğuk” savaş, tercüme işini giderek büyüyen bir ivmeyle sekteye uğratıyor… Şehre göç edenler İstanbul’a dönüyor, çeviriler tavsıyor, Ataç’ın, Hasan Âli Yücel’in, [İsmail Hakkı] Tonguç’un karizması alaşağı ediliyor veya olmamışçasına solup gidiyor. Bunu bir kayıp, bir mağlubiyet, kültür tarihimiz için hayıflanılacak bir milat saymak mümkün.

Doğrusu ben bu yoğunlaşmadan ve siyasi çekişmelerden çok, hasbelkader orada olup da bir katkı getiremeyen kifayetsiz muhterisleri, taklitçileri, "pozörleri" merak ediyordum. Yeteneği, zekâyı, yaratıcılığı, çığır açanları biliyor, akla getiriyorduk ama vasatları hatırlamıyorduk işte. Vasat derken mevcut estetiği yineleyen, yeni bir şey söylemeyen, o büyük [S]anata ve estetiğe sığınarak-saklanarak kendini var edenleri kastediyorum. O günler yaşanırken herkesin tanıdığı, o entelektüel ortamın içinde olan, hasbıhale katılan, o dönem geçtiğindeyse kimsenin hatırlayamadığı, esamisi okunmayan yazar-şair namzetlerinden söz ediyorum. Arşivleri karıştırırsanız bir şeyler yazanları vardır ama yazdıklarıyla değil herkesin suyuna giden halleriyle hatırlanmaları gerekir. Sevilmeyene kızarlar, sevilene taparlar, ışığın pervanesidirler, herkesin kızdığına kızıp güldüğüne gülerler vs… Özetle hiçbir bakımdan “başka bir şey” söylemezler, bazıları “hiçbir şey” söylemezler. Çıkış noktam vasatlıktı; o bohem ya da entelektüel çevrenin içinde olan yeteneksiz birini, “yazamayan”, “başaramayan” birini anlatmak istiyordum.

Bu vasat adamın bir yalancı olması fikri bana ayrıca ilham veriyordu. Sürekli yalan söyleyen, söylediği yalanlara kendi de inanan biri kadar heyecan verici bir başka edebi figür, inanın bilmiyorum. Ona mitoman mı desek acaba? Hepimiz az ya da çok yalan söyleriz, kendimizi ya da başkalarını savunmak adına da yaparız bunu. Yaşamak için yalan söylemek ve o yalanları hatırlamak zorunda kalmak başka bir şeydir, hayatını o yalanlara göre istiflemek daha başka bir şey… Bir arkadaşıma göre yalanın kokusu varmış, insan baştan ayağa parfüm kokar gibi yalan kokarmış… Siz ne dersiniz bilmiyorum ama bu ifade bile bana baştan ayağa romanesk geliyor…(...)

 [Emanete Hıyanet Etmeden başlıklı sonsöz'den...]


Çarşamba, Nisan 09, 2014

Siyah Beyaz

http://matteoscalera.deviantart.com/art/GHOSTED-01-cover-INKS-382309813

http://mikeljanin.deviantart.com/art/JLDark-2-page-1-270156083

http://chrissamnee.deviantart.com/art/Planet-of-the-Apes-Annual-1-variant-cover-305612013

http://yanickpaquette.deviantart.com/art/Swamp-Thing-5-page-05-278582804

http://spacefriend-krunk.deviantart.com/art/WBY-1-Page-1-338245746

http://spacefriend-krunk.deviantart.com/art/Wild-Blue-Yonder-Issue-2-Page-8-389001222

http://spacefriend-krunk.deviantart.com/art/Wild-BlueYonder-Issue-2-Page-6-inks-372170998
http://joeprado2010.deviantart.com/art/AQUAMAN-Issue-10-Page-13-316905880

Ilya Kuvshinov












Ilya Kuvshinov

Pazartesi, Nisan 07, 2014

Allahım Sana Geliyoruz!




Avrupa'da en fazla gökdelen bizdeymiş (417). Rakamlar doğruysa açık ara öndeyiz. En yakınımızda Almanya var (282). Şaşırır mıyız buna, yok canım niye şaşıralım. Sağcısı solcusu futbolcusu bunu istiyoruz.

Küçük sevmiyoruz, herkes bizi görsün istiyoruz. Normal ilgimizi çekmiyor, bizi kesmiyor, küçükle gururlanmıyoruz, mütevazı olan bize önemsiz geliyor. Küçük olan bir camii bile olsa yetinemiyoruz. Hep daha büyüğü olmalı, karşısında titretmeli, bakanları şaşırtmalıyız. Küçük bizi utandırıyor.

Atatürk'ün doğduğu ev küçük olur mu deyip hoop daha büyüğünü çıkartıyor, işte bu evde doğdu diyoruz. Atatürk ölüyor, ona dünyada benzeri bulunmayan bir kabir yapıyoruz.

Herşeye bir kaç kat çıkmak istiyoruz. Abartıyoruz, bu abartıyı normalleştiriyoruz. Ne var yani, kime ne zararı var, daha fazlasını hakediyor diyoruz.

Tarihi sevmiyoruz, kahramanları konuşuyoruz. Kahramanlığı az bulup hikayeleri değiştiriyoruz. İçimizde daimi bir sıkıntı. Hikayeleri değil çok konuşulacak hikayeleri istiyoruz.


Şimdi bu camii, Ulus'taki Leblebicioğlu Camii, 1713'te yapılmış, çehresi-kapısı değiştirilmiş, niye diyemiyorum. Çünkü nedeni belli, küçük bu camii, önemsiz, gösterişsiz, alelade, sıradan, dikkat çekmeyen bir şey...Dikkat çeksin isteniyor. Bu kadar küçük bir camii, bizi taşıyamıyor çünkü. Bir şaşası olmalı. Tarihin, kültürün hiç bir anlamı yok, büyük olmadıkça...


Bu kadınlar, misyonerler, Müslümanlığı savunuyor, yaymaya çalışıyorlar. Güzeller ama güzel olmaları yetmiyor. O gökdelenler gibiler. Her yerden görülmeliler, şaşırtmalılar. Göğüsleri olması yeterli değil, kocaman göğüsleri olmalı, dudakları hemen farkedilmeli, saçları göz almalı, dar elbiseler giymeliler ki dikkat çekmeliler...

Aynı şey mi demeyin, aynı şey...

Gidişat o ki, gökdelen sayımız beş yıl içinde bütün Avrupa'nın toplamını geçecek. Allahım sana geliyoruz!

Şehrazat


Yeşilçam'ın kayıp filmlerinden biri Şehrazat. Asaf Onur'un sonu gelmez isteklerinin en paha biçilmezi Şehrazat. "Orhancığım, bu filmi getir, sonra dile benden ne dilersen". Orhan Durmaz, parayı seviyor ama aklı fikri Lale Moran'da. İnternetten tanıştığı Sinema Delisi Kız'ı kandırabilirse her şey başka türlü olacak. Ama olmuyor. Başka bir hikâye başlıyor. Nedim anlatıyor, İlknur ağlıyor. Nedim kovalıyor, Nihan kaçıyor. Ahtapot'un kolları, 27 Mayıs'a ve kameraya konuşan Subaylara ulaşıyor.

Ömer Ayhan, esrarengiz bir hikâye, post modern bir Yeşilçam hicranı, bir İstanbul entrikası anlatıyor.


11 Nisan'da Kitapçılarda.
Kapak Ethem Onur Bilgiç, İç sayfalardaki vinyetler Onur Atay